De Wereld is van Iedereen

Geen bal

2012-01-25T21:47:00.000+01:00

Handbag.com

Adoptie lijkt een onderwerp dat mensen raakt. Spoorloos trekt wekelijks miljoenen kijkers, de bladen staan vol met celebrities die (van plan zijn om) een kindje te adopteren. Kijkers en lezers smullen van de emotionele herenigingen, en van de vermeende goedheid van acteurs en zangers die graag een kindje willen redden.

Helaas heeft deze belangstelling er niet toe geleid dat veel mensen zich verdiepen in adoptie en de betekenis van adoptie voor geadopteerden en hun ouders. Sterker nog: bijna iedereen die iets zegt of schrijft over adoptie is adoptieouder, hulpverlener, geadopteerde of afstandsouder (in deze volgorde). Ik vermoed dat het hele fenomeen adoptie de rest van de mensen geen bal interesseert. Regelgeving over adoptie komt alleen tot stand als een groep belanghebbenden zich daarvoor sterk maakt. Meestal zijn dat aspirant-adoptieouders: zij hebben hiervoor relatief veel tijd, energie en invloed.

In Nederland maken we ons wel druk om kinderrechten als het gaat kinderslavernij,- handel of kindsoldaten in verre vreemde landen, maar niet om het witwassen van kinderen voor adoptiedoeleinden of om de belangen van afstandsouders en hun families. Niet gehinderd door enige kennis denken de meesten dat de witgewassen kinderen en de kinderen die wel hadden kunnen blijven, in keurige, liefdevolle gezinnetjes terechtkomen, waar ze een zorgeloze toekomst tegemoet kunnen zien. In het ergste geval met wat Spoorloostranen. Kijk eens hoeveel ze er beter uitzien dan hun armoedige buitenlandse familieleden! Ze zijn dus sowieso beter af. Of niet?

Termijn

2012-01-19T22:45:00.002+01:00

Op verzoek van een geadopteerde kan de rechter adopties ongedaan maken. Als de rechter akkoord gaat worden de familiebetrekkingen met de adoptieouders verbroken en en die met de biologische ouders hersteld. In Nederland hebben geadopteerden maar een heel kort 'tijdslotje' om een verzoek hiertoe in te dienen: het kan alleen tussen hun 20^ste en 23^ste verjaardag. De wetgever had deze termijn bedacht tegen 'overhaaste beslissingen'.

Verzoeken tor herroeping van adoptie komen zelden voor.Vorig jaar deed een vrouw zo'n verzoek, hoewel haar zaak kansloos leek: ze was al 45 jaar. Niettemin negeerde de rechter in dit geval de wettelijke termijn en stond toe dat haar adoptie ongedaan werd gemaakt.

Ik denk ook dat de wettelijke termijn inderdaad veel te kort is: uit loyaliteitsoverwegingen durven veel geadopteerden de gang naar de rechtbank om hun adoptie te herroepen vaak pas te maken als één of beide ouders zijn overleden. Bovendien begrijp ik niet welke 'overhaaste beslissing' je beperkt door het instellen van een maximumleeftijd. Maar het blijft vreemd dat bij adoptiezaken het tamelijk gangbaar lijkt dat de rechter de wet niet al te serieus neemt.

Wens

2011-12-31T17:38:00.002+01:00

Ik bedank hierbij alle lezers van De Wereld is van Iedereen voor hun bezoek (gemiddeld 230 hits per dag) aan mijn blog en voor hun reacties per mail of op het blog.

Voor 2012 hoop ik dat alle kinderen bij hun familie kunnen opgroeien, en dat ze zich er veilig voelen en zich optimaal kunnen ontwikkelen. En dat voor die kinderen voor wie dat niet is weggelegd een liefdevol alternatief wordt gevonden.

Pittoresk

2011-12-24T22:36:00.002+01:00

Schilderij: Frits Goosen: 'Nieuwsgierig'

Tijdens het middageten at Dochter een blaadje sla met augurk op brood (nee, dat is ook niet mij idee van lekker). We vonden dat ze wel leek op een konijn. Mijn lief S. herinnerde zich daarop dat Zoon zo goed een konijn kon nadoen door zijn neusje op te trekken toen hij een jaar of twee was. We hadden hem destijds ook de woorden 'pittoresk' en 'paardificatie' geleerd - we namen hem vaak mee op een fietstochtje door de polders bij onze woonplaats. 'Pittoresk' komt er nu nog steeds vloeiend uit, ondanks zijn stotter.

Zoon kreeg na een tijdje ook echt door wat paardificatie echt betekent. Toen de straten in onze wijk open lagen, omdat de riolering werd vervangen zei hij: 'Nou, hier is graafmachineficatie'.

Motivatie

2011-12-19T15:55:00.001+01:00

Waarom heb je mij geadopteerd? Mij weggehaald uit mijn vertrouwde omgeving, weg van familie, mijn cultuur, weg van het land waar ik ben geboren? Hoe ga je deze vragen beantwoorden als je kind 6 is, of 10 of 16, of 20; of als je kind helemaal niets meer van je wil weten? Wilde je je kind veranderen in een blanke? Opdat hij naar de universiteit gaat en een nette Nederlander wordt? Of wil je je kind opvoeden tot een sterk individu-van-kleur dat zich verbonden voelt met zijn achtergrond en cultuur, dat later helpt bij het bevrijden van mensen met dezelfde achtergrond als hij?

Provocerende vragen van de nog jonge John Raible in het onderstaande filmpje. Ik weet de antwoorden ook niet, maar ik denk dat de meeste adoptieouders (wat lafjes) 'iets ertussen in' zullen antwoorden op zijn laatste vraag. Behalve John Raible zelf en een handjevol anderen, zijn er weinig geadopteerden die zich actief inzetten voor mensen met dezelfde culturele achtergrond als zij. En of dat bij deze uitzonderingen komt doordat dit zo gestimuleerd is door de opvoeding van hun adoptieouders is maar zeer de vraag.

Malinda postte ook twee berichtjes over racisme en cultuur: Jim Taylor is grootvader van twee - nog kleine - geadopteerde kinderen uit Ethiopië en verhaalt over de confrontatie met zijn eigen vooroordelen: 'Ik zie ze voor me in een groepje middelbare scholieren, die net als zij zwart zijn. Dan zal ik de buitenstaander zijn. Een donker hoekje van mijn bewustzijn herbergt allerlei onzalige stereotypes over rebellerende allochtone jongeren, voortijdige schoolverlaters, bendeleden, rastafari's...' Hannah Gurritz, geadopteerde tiener in de VS, schreef een prachtig opstel over de confrontatie met haar Chinese identiteit: 'Nu ik op de middelbare school zit krijg ik nog steeds van die vreemde blikken, maar ik heb geleerd ze te negeren en om gewoon mezelf te zijn. Anders zijn is onderdeel van mijn identiteit en daar voel ik me prima bij.'

Prijs

2011-12-11T21:19:00.001+01:00

Foto: arztsamui /
FreeDigitalPhotos.net

Ik postte al eerder over adoptie uit de Verenigde Staten en over de bemiddelaar A New Way. Ook op het adoptieprikbord ontspon zich een discussie hierover. Er zijn ruwweg twee discutabele zaken over adopties uit de VS:

De kosten zijn erg hoog (de NAS gaf eerder aan op haar webzijde dat voor Full Circle Adoption €44.000 tot €52.000 moet worden neergeteld; een poster op het prikbord repte zelfs over €65.000); A New Way rekent €4.500, maar dit zijn alleen de kosten van het Nederlandse deel van de adoptie. De kosten in de VS zouden ongeveer €40.000 bedragen. Ik neem aan dat dit zonder reis- en verblijfkosten is.
Zeer jonge kinderen (minder dan 6 maanden oud) worden in Nederland geplaatst. Blijkbaar wordt in de VS niet voldoende gezocht naar adoptieouders. De afstandouders blijken in geval van adoptie naar Nederland een voorkeur te hebben voor adoptie door betreffende wensouders, die wordt gehonoreerd. Ook krijgen de afstandsouders nauwelijks tijd om terug te komen op hun beslissing. In de meeste landen krijgen ze daarvoor 3 - 12 maanden de tijd.

Nu zouden de hoge kosten misschien nog acceptabel zijn als Amerikanen voor binnenlandse adoptie iets vergelijkbaars zouden betalen. Op de Adoption Guide staan een paar uitgewerkte spreadsheets met kostenramingen. Binnenlandse adoptie in de VS via een agency of private adoptions (via een advocaat als Goldstein) kosten €15.000 à €26.000; adoptie uit pleegzorg €0 à €4.000. Dit zijn gemiddeldes; er is een brede verdeling van kosten: bijvoorbeeld 5% van de private adoptions kosten meer dan €40.000 en 8% minder dan €4.000. Adoptie uit Rusland en China kost Amerikanen €15.000 à €40.000 - eerder meer dan minder dus.

In een handig spreadsheetje staat de kostenverdeling:

Advocaat: €2.500-€5.000
Advocaat afstandsouders: €750-€1.500
Adverteren / netwerken: €0-€4.000
Aanmeldbijdrage: €0-150
Onkosten afstandsouders: €0-€4.000
Counceling afstandouders: €500-€1.900
Finalisering adoptie: €400-€1.100
Totaal: €4.150-€17.650

Daar komen nog voorbereidingskosten en administratiekosten bij (die in Nederland plaats hebben in geval van adoptie van de VS naar Nederland) en reis- en verblijfskosten.

Het lijkt er dus sterk op dat Nederlanders gemiddeld ongeveer twee tot drie maal zo veel betalen voor adopties als Amerikanen. Ze horen in ieder geval bij de hoogste 5%. Naar Nederland komen - voor zover ik weet - vooral Afro-Amerikaanse kinderen. In het algemeen geldt in de VS dat hoe witter de kinderen zijn, hoe meer moet worden betaald. Theoretisch zouden Nederlanders dus eerder minder dan het gemiddelde moeten betalen dan meer, aangezien de Afro-Amerikaanse kinderen vaak ook nog een special need hebben.

De vraag is waar het geld blijft. Zouden de Nederlanders de hoofdprijs betalen voor de door Fred Teeven zo geroemde counceling? Moeten de agencies meer adverteren om birth parents te vinden misschien? Zijn de onkosten voor de afstandsouders die de voorkeur geven aan Nederlandse (homo-)adoptieouders extra hoog? Of rekenen de advocaten extra hoge tarieven voor Nederlanders? Waarom? Wie het weet mag het zeggen.

En wat het tweede punt betreft, hoe zit het met de rechten van de kinderen en die van de afstandouders, en met het Haags Adoptieverdrag?

Wat er ook speelt

2011-12-11T17:09:00.001+01:00

Gespleten Veder

2011-12-10T22:42:00.001+01:00

Ik ben een leesvader. Ik lees thuis en één keer in de week met een groepje 'groepvierers' op school (ja ik wel, minister Bijsterveldt). Zoon vind het helemaal geweldig om voorgelezen te worden. We hebben nu de hele Dolfje-Weerwolfjereeks uit en zijn begonnen met de Arendsogen die ik nog van mijn oom heb gekregen. Ze zijn rond 1960 gedrukt en staan vol met politiek-incorrecte anachronismen als (uit deel 2: 'Witte Veder'):

"De volgend maand komt Pater Boyle, en neemt dan voorlopig intrek bij ons."
"Witte Veder weten. Dan wij allen christen zullen worden."
"Wat zeg je dat gelaten."
"Witte Veder nog niet weten... Witte Veder heel mooi vinden, maar dan geen wraak meer kunnen nemen, als nodig is."

Niettemin vindt Zoon Arendsoog een stuk interessanter dan de vele andere boeken die we ook in huis hebben. Aangezien hij zelf een (Colombiaanse) indiaan (Paez, om precies te zijn) is is het boek een mooie aanleiding om te praten over indianen. Al gauw kom je dan op de manier waarop de oorspronkelijke Amerikaanse bevolking is onderdrukt en gemarginaliseerd (zowel in Noord-Amerika als in Colombia). Dat is overigens niet zo gemakkelijk met een 7-jarige. Tegelijkertijd probeer ik hem duidelijk te maken dat hij heel bijzonder is en trots mag zijn op zijn 'indiaanse' afkomst.

Ik lees ook een aantal blogs van native Americans over adoptie. Net als de Australische Aboriginals hebben zij te maken gehad met een programma voor gedwongen uithuisplaatsingen voor adoptie in witte middenklasse gezinnen. De geadopteerden worstelen met hun identiteit en noemen zich wel 'gespleten veders' of 'verdwaalde vogels'; ze voelen zich noch blank, noch native American. Dat komt natuurlijk overeen met de 'bounty's' (geadopteerde Afrikanen: wit van binnen, bruin van buiten) en 'bananen' (geadopteerde Aziaten), hoewel 'gespleten veder' een stuk poëtischer klinkt.

De vraag is natuurlijk wat je als adoptieouder kunt betekenen bij deze worsteling. Ik weet immers niet veel meer van de Paez dan op Wikipedia staat.

Liberaal

2011-12-02T15:57:00.001+01:00

Het was me even ontgaan, maar op 17 oktober stuurde Staatsecretaris Teeven een brief aan aspirant-adoptiefouders die vanuit de VS willen adopteren. Hij formuleert daar 'nieuwe voorwaarden specifiek voor de VS':

Contact met de geboorteouders voorafgaand aan de bevalling is toegestaan;
De afstandouders krijgen geen 60 dagen om terug te komen op hun besluit afstand te doen. Hun kind mag voor die termijn al naar Nederland;
De bemiddelaar hoeft niet eerst in de VS te zoeken naar geschikte adoptieouders.

Deze 'voorwaarden' zijn alledrie in strijd met het Haags Adoptieverdrag. De staatssecretaris praat de eerste twee 'voorwaarden' goed, want zo werkt men in de VS nu eenmaal. Bij binnenlandse adopties (waarvoor een heel ander regime geldt dan voor interlandelijke adopties). De drie 'voorwaarden' kunnen volgens hem ook, omdat de afstandsouders goed 'gecounceld' zouden worden voorafgaand aan de afstand van hun kind. Door de bemiddelaars die grof geld verdienen aan buitenlandse adopties.

Teeven vindt blijkbaar dat homorechten belangrijker zijn dan rechten van kinderen en van arme Afro-Amerikanen. En hij gooit en passant het Haags Adoptieverdrag in de prullenbak.

Spruitjes en couscous

2011-11-28T21:25:00.001+01:00

Foto: FreeDigitalPhotos.net

Het tijdschrift J/M Ouders publiceerde onlangs de resultaten van een enquête onder bijna zeshonderd Nederlandse mannen en vrouwen over multicultureel opvoeden. De inzichten waren best interessant:

Elk kind in Nederland wordt groot tussen spruitjes en couscous
Ouders hebben liever een multicultureel kind dan een kaaskop
Multicultureel opvoeden is nog ver van ons bed
Ouders houden kinderen gescheiden
Witte en zwarte ouders: ze willen wel, maar weten niet hoe

Wat betekent dit alles voor interlandelijk geadopteerde kinderen? Ze zijn nu minder opvallend door hun kleur dan pakweg 25 geleden, zeker in de grote steden. Dat lijkt me aangenaam voor hen. Aan de andere kant hoor ik wel van geadopteerde Colombiaanse jongens dat ze aangezien worden voor Marokkanen. En dat ze dat heel irritant vinden.

Niettemin is kleur vaak een ingewikkelde kwestie in adoptiegezinnen. Ook niet-adoptieouders vinden het moeilijk om multicultureel op te voeden: "Slechts 1 op de 12 (vooral hoger opgeleide) ouders besteedt expliciet veel aandacht aan de eisen die een gemengde samenleving aan kinderen stelt. De rest doet dat een beetje (45%) of (bijna) niet (47%). Niet omdat ze het moeilijk vinden, maar gewoon omdat het geen item is. 'Ik ben me er niet van bewust dat ik mijn kinderen daarop moet voorbereiden. Het is voor mij geen opvoedkundig onderdeel. Van afkomst of nationaliteit maken wij geen punt,' verwoordt één ouder de mening van velen."

Kleurenblindheid is een valkuil voor alle witte ouders.

Een platgetreden pad

2011-11-19T20:35:00.001+01:00

Terwijl in Vlaanderen een vergunninghouder moet stoppen, is Nederland een nieuwe vergunninghouder rijker. Ze noemt zich A New Way. Het enige contact dat ze heeft is de firma Michael S. Goldstein in de Verenigde Staten. Dat contact is al in 2009 gedumpt door Kind en Toekomst, nadat K en T constateerde 'dat de nodige transparantie en openheid in communicatie uitbleef waardoor gevoelige maar zeer belangrijke onderwerpen onvoldoende bespreekbaar bleven'.

Ik weet niet zo goed wat dit betekent, maar vermoedelijk was onduidelijk wat er met de (vele) centjes gebeurde die aspirant-adoptieouders moesten overmaken of dat de dossiers niet bleken te kloppen.

Aangezien K en T zeker niet het braafste jongetje in de klas is van alle vergunninghouders, moet Goldstein het wel behoorlijk bont hebben gemaakt. Het is me dan ook een raadsel wat Justitie bezielde toen het de vergunning verleende. (Oh nee, toch niet.) Het is ook geen aanbeveling dat A New Way alleen in de VS werkt.

A New Way lijkt het me in ieder geval niet. Eerder een platgetreden pad. Of een doodlopende weg.

Veilig

2011-11-09T22:08:00.000+01:00

Volgens het Reformatorisch Dagblad heeft de SGP de adoptienazorg veilig gesteld:

Kamerlid Van der Staaij heeft [...] woensdag bij de behandeling van de begroting van VWS een amendement ingediend om een extra bezuiniging van 113.000 euro op de Stichting Adoptienazorg ongedaan te maken. Het amendement is mede ondertekend door CDA, PvdA, SP, GroenLinks, D66 en ChristenUnie, en heeft daarmee een meerderheid.

Goed nieuws voor vele adoptieouders en geadopteerden!

Musicalster Carolina Dijkhuizen, An Mei van Dam en Peter Benders (SAV) bieden de petitie aan Kees van der Staaij aan.

Habbekrats

2011-11-07T22:16:00.000+01:00

Ik schreef eergisteren dat ik geen foto van Peter Benders plaatste, omdat hij geen partij was voor Carolina Dijkhuizen. Qua uiterlijk dan. Alle medewerkers van de Stichting Adoptievoorzieningen waren dat natuurlijk hartgrondig met mij eens. Maar één van hen is blij met alle aandacht voor de petitie tegen de bezuinigingen op adoptienazorg en stuurde deze foto. Peter kijkt er passend ernstig bij.

Over blij gesproken. Peter staat hier met een niet-blije doos. Hij gaat hem morgen aanbieden aan twee Tweede-Kamerleden, waaronder SGP voorman en adoptievader Kees van der Staaij. Ik denk wel dat hij een goed woordje kan doen bij de staatsecretaris. Hij heeft het kabinet al gered, dus zij kan best wel iets terug doen voor Kees. En dat voor een luttele €113.000 per jaar.

Petitie

2011-11-05T20:27:00.000+01:00

Ik had natuurlijk ook een foto van
Peter Benders kunnen zoeken,
maar Carolina Dijkhuizen ziet
er objectief gezien een stuk
beter uit. Foto: CastingNieuws.NL

Ik schreef al eerder hoe dom het is om te bezuinigen op adoptienazorg. Marjan Hoogland van de Associatie voor Interactiebegeleiding en Thuisbehandeling vatte vandaag in de Volkskrant heel mooi samen waarom: 'Geadopteerde kinderen en hun ouders zullen niet tijdig en adequaat de begeleiding en hulp krijgen die ze nodig hebben en zullen na een lange en verdrietige weg alsnog aankloppen voor hulp. Daarmee wordt de klok meer dan 25 jaar teruggezet, naar de tijd waarin hechtingsproblemen nog werden beschouwd als een "bodemloze put"'.

De petitie ‘Adoptienazorg moet blijven' wordt op dinsdag 8 november, om kwart voor een op het Plein voor de hoofdingang van de Tweede Kamer aangeboden. Peter Benders, directeur van Stichting Adoptievoorzieningen zal de petitie uitreiken samen met musicalartiest en geadopteerde Carolina Dijkhuizen. Kees van der Staaij (SGP) zal de petitie in ontvangst te nemen. Ook Linda Voortman van Groen Links is aanwezig.

De petitie tekenen kan nog tot en met maandag 7 november.

Loyaliteit

2011-10-28T15:33:00.001+02:00

Carlina 'Netty' White. Foto: New York Magazine

Carlina White werd uit een ziekenhuis in Harlem gestolen toen ze 19 dagen oud was. Ze groeide op bij de vrouw die haar vermoedelijk heeft gestolen en komt er op haar 18de achter dat ze 'geadopteerd' is. Omdat haar moeder een vaag verhaal ophangt krijgt Carlina - die nu Netty heet - het vermoeden dat haar 'adoptie' niet helemaal in de haak is. Ze vindt zichzelf terug bij de National Center for Missing and Exploited Children.

Ze ontmoet haar ouders al voordat de DNA-test hun band formeel heeft bevestigd. De ontmoeting vindt plaats zonder psychologische hulp aan haar ouders en aan Carlina zelf. Het is dan ook niet zo gek dat na het eerste, bijzondere, contact hun relatie zwaar onder druk komt te staan. De ouders zien eindelijk hun dochter weer en willen niets liever dan gewoon haar ouders zijn. Netty raakt verscheurd door haar dubbele loyaliteit. Ze voelt zich schuldig omdat ze geen contact meer heeft met haar 'adoptie'moeder Ann, met wie haar dochter een heel goede band heeft. Ook Netty's broertje heeft Ann nodig.

Ann zit nu in de gevangenis wegens het stelen van een kind. Netty verschuilt zich voor haar familieleden en voor de pers. Ze wil nu even rust.

[via AdoptionTalk; het hele verhaal staat in New York Magazine]

Creativiteit

2011-10-20T16:27:00.002+02:00

Deze Ted Talk kreeg ik te zien bij een workshop over het vertellen van verhalen. De Britse schrijver en onderwijsadviseur Ken Robinson houdt een vlammend betoog over het belang van creativiteit in het onderwijs: 'We are educating people out of their creativity'. Ik weet het, de verwijzing is bepaald niet origineel (al meer dan 7 miljoen mensen bekeken het filmpje), maar als je het nog niet hebt gezien: laat je meesleuren met Kens betoog!

Het gaat maar door

2011-10-15T21:40:00.000+02:00

Volgens Chinese ouders zijn hun
volgens de bevolkingsambtenaren
'overtallige' kinderen naar dit
tehuis gebracht. Foto: Sky News.

De provincie Hunan in China had al een slechte staat van dienst als het over adoptie ging. Sky News ontdekte dat een undercover moeiteloos een anonieme baby voor ongeveer €300 kon verkopen aan een kindertehuis.

In het filmpje komt Duan Yuelin, een veroordeelde kinderhandelaar, aan het woord en ook nog ouders wier kind was afgenomen door overijverige bevolkingsambtenaren. Ze herkenden hun dochter op een foto op de site van een Amerikaans adoptiebureau.

Wanneer houdt dit op?

Aangenaam verrast

2011-10-12T21:31:00.000+02:00

Ik schreef al eerder over een geadopteerde muzikant, maar nog niet over Neerlands meest geliefde geadopteerde muzikant (sorry, Jody) Lavinia Meijer. Ondanks talloze lovende woorden kon haar muziek mij niet bekoren.

Ik denk dat het lag aan haar repertoire, want ik ben nu helemaal om. Zoals ieder jaar kreeg ik namelijk voor mijn verjaardag 'Aangenaam Klassiek' een CD met allemaal stukjes (bijna) klassieke muziek. Dat krijg je als je jarig bent tijdens de platentiendaagse, of hoe dat tegenwoordig ook mag heten.Dit jaar bevatte 'Aangenaam klassiek' een bonus-CD met Lavinia's interpretatie van Philip Glass' Metamorphosis. Die CD hoeft voorlopig mijn speler niet meer uit.

Penny wise

2011-10-10T21:08:00.001+02:00

Peter Benders, directeur van de Stichting Adoptievoorzieningen, probeert het hele Nederlandse adoptiewereldje te mobiliseren om ervoor te zorgen dat adequate nazorg voor adoptiefamilies in stand blijft. Hij schrijft: "Het ministerie van VWS heeft een structurele extra verlaging van de nazorgsubsidie van Stichting Adoptievoorzieningen aangekondigd. Hierdoor dreigt adoptiespecifieke, laagdrempelige consultatie, hulp en deskundigheidsbevordering voor adoptieouders, geadopteerden, hulpverleners en andere beroepskrachten te verdwijnen." Hij roept iedereen op de petitie tegen deze bezuiniging te tekenen. Dat heb ik natuurlijk onmiddellijk gedaan.

Bezuinigen op adoptienazorg is namelijk penny wise, but pound foulish. Veel adoptiefamilies en geadopteerde jongeren hebben heel specifieke hulp nodig en het is niet zo gemakkelijk om geschikte deskundigen te vinden. Soms zijn een paar video-opnames en -analyses al voldoende om adoptieouders op het goede spoor te zetten, mits uitgevoerd door therapeuten met oog voor adoptie-specifieke problemen.

Adoptienazorg voorkomt dat geadopteerden op latere leeftijd in veel grotere problemen komen. Problemen die de samenleving veel meer kosten dan de aangekondigde bezuinigingen opleveren. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het gederfde geluk van de betrokken geadopteerden en hun families.

Verder lijkt het me niet consistent dat de Staatssecretaris van Justitie er over denkt om adoptie van (getraumatiseerde) kinderen uit Haïti weer wil toestaan, terwijl zijn collega van VWS denkt dat de subsidie op adoptienazorg niet meer nodig is. Praten die gasten wel eens met elkaar?

Opschorting

2011-09-30T22:25:00.002+02:00

Foto: SOS Kinderdorpen.

Staatssecretaris Teeven heeft een brief naar de Tweede Kamer gestuurd over hervatting van adoptie uit Haïti. De brief geeft een aardig beeld over de adoptiepraktijk in Haïti voor de aardbeving:

"Zo is door betrokkenen genoemd dat er werknemers van tehuizen zijn die actief de dorpen intrekken om op zoek te gaan naar kinderen die eventueel ter adoptie afgestaan zouden kunnen worden. Biologische ouders worden ook actief benaderd en mogelijk slecht geïnformeerd over de consequenties van adoptie. Ook hebben de autoriteiten er besef van dat de documenten die aangeleverd worden in een kinddossier mogelijk vervalst kunnen zijn."

De staatssecretaris erkent dat de Haïtiaanse kinderbeschermingsautoriteit IBESR nu niet in staat is om adoptieprocedures adequaat te hervatten, maar om onduidelijke redenen ("ondanks de huidige situatie in Haïti waarin de president nog geen nieuwe regering heeft kunnen aanstellen is het streven om nog dit najaar een aanvang te maken met de uitvoering van het actieplan") denkt hij dat de Haïtiaanse regering met wat hulp in staat is om de regels van het Haags Adoptieverdrag in wetgeving om te zetten en de IBESR zodanig te professionaliseren dat adopties naar Nederland kunnen worden hervat. Dan "zal met een beperkt aantal dossiers worden gestart waarbij verschillende evaluatiemomenten worden ingebouwd om te bezien hoe de adoptierelatie met Haïti gecontinueerd kan worden."

De minister denkt verder dat "met behulp van DNA afname wordt geborgd dat de ouders daadwerkelijk de ouders zijn die afstand doen van hun kind". Dan moet hij wel een Nederlandse ambtenaar naar Haïti sturen die bij de afname en de analyse aanwezig is, anders kun je er vergif op nemen dat de test wordt gemanipuleerd.

De NAS staat al te trappelen om adopties te hervatten, maar ik zou de staatssecretaris aanraden zijn oor niet naar de NAS te laten hangen. En in plaats daarvan vragen aan zijn collega Knapen geld te sturen naar Haïti (bijvoorbeeld via SOS Kinderdorpen), opdat de 80% van de kinderen in de tehuizen die wel één of meer ouders hebben gewoon weer naar huis kunnen. Dat helpt die kinderen en hun families namelijk enorm.

Staat uw kind af...

2011-09-26T21:10:00.000+02:00

Foto: africa / FreeDigitalPhotos.net

... verworpenen der aarde. Het spijt me, maar heel anders kan ik de oproep van Bernard Van Steenkiste van de (Vlaamse) Vereniging voor Kind en Adoptiegezinnen (VAG) niet lezen. Hij sprak afgelopen zondag in Brugge tijdens de tweejaarlijkse Dag van de Adoptie. Volgens Van Steenkiste heeft 'Vlaanderen dringend nood aan meer landen die kinderen voor adoptie kunnen afstaan. De wachttijden voor adoptie zijn nu al lang, en zullen er alleen maar langer op worden.'

Omdat in Vlaanderen er zo'n grote vraag is naar adoptiekinderen moeten 'we' dus op zoek gaan naar nieuwe landen, waar er nog wel vrouwen zijn die hun kinderen afstaan voor adoptie.

Ontwaakt, Bernard Van Steenkiste. Er bestaan geen landen waar nog wel plenty vrouwen zijn die hun kinderen afstaan. Althans niet op een manier die in lijn is met de letter en de geest van het Haags Adoptieverdrag. En dat is dus goed nieuws voor deze kinderen.

Amerikaanse adoptiebureaus struinen al de hele wereld af naar adoptabele kinderen, omdat adoptie voor deze bureaus hun core business is. En zelfs zij slagen er niet eens in de 'instroom' op peil te houden. Laat staan dat dit lukt voor de bureaus die de belangen van het kind wel voorop hebben staan.

Mijd de directeur!

2011-09-23T23:00:00.001+02:00

Patrick en Alinda zijn gelukkig klaar met het plaatsen van plaatjes met grappige Chinezen en bloggen weer over adoptie. Welkom terug! Hun laatste postje linkt naar een stuk van Brian Stuy over zoeken naar eersteouders van Chinese adoptiekinderen. Stuy is adoptievader en de deskundige over adopties uit China. Samen met zijn (Chinese) vrouw heeft hij voor vele adoptiegezinnen familieleden in China opgespoord. Op 9 november zijn ze op uitnodiging van de Rode Draad in Amersfoort om een lezing te geven over kindertehuizen.

Het stuk van Stuy heet provocerend Waarom het zoeken naar eersteouders vaak eenvoudig is. Hij vindt dat het een taak is van adoptieouders om zo veel mogelijk informatie te verzamelen over hun kinderen; zeker in het geval van China waarbij je zeker weet dat alles er over 20 jaar totaal anders uitziet en alle bij de afstand en adoptie betrokkenen verhuisd zijn of zich niets meer kunnen herinneren. (Of adoptieouders die informatie ook gelijk met hun kinderen moeten delen is een ander verhaal.)

Stuy maakt duidelijk dat veel zoekacties mislukken, omdat ze beginnen bij de directeur van het tehuis waar het kind vandaan komt. Het is inmiddels wel duidelijk dat lang niet alle geadopteerde chinezen vondelingen waren, maar dat een deel in het tehuis is gekomen omdat er allerlei 'aanmoedigingen' waren om hen naar een tehuis te brengen, inclusief de maatregelen om bevolkingsgroei terug te brengen en regelrechte handel. In dit soort gevallen zullen directeuren nooit meewerken, maar andere betrokkenen soms wel. Zeker als je volhoudt en de goede vragen stelt.

Weestoerisme

2011-09-14T22:39:00.000+02:00

Malinda postte deze week een berichtje over weestoerisme. Wat kan kan er nu mis zijn met je vakantie opofferen om in een ontwikkelingsland te gaan helpen in een kindertehuis? Afhankelijk van wat je er precies gaat doen: een heleboel.

Een wetenschappelijk artikel in Vulnerable Children and Youth Studies concludeert onomwonden dat weestoerisme een bedreiging is voor kinderen in tehuizen. Dat komt vooral omdat de kinderen steeds wisselende verzorgers krijgen die vaak niet eens de taal spreken, laat staan bewezen opvoedkwaliteiten hebben. Hierdoor verergeren hechtingsproblemen. Verder versterkt het weestoerisme de gedachtegang dat (AIDS-)wezen het beste af zijn in tehuizen. Maar het is al heel lang bekend dat opgroeien in tehuizen erg slecht is voor de ontwikkeling van kinderen. En zeker in Afrika kunnen wezen vaak terecht bij familieleden. Vooral als die een steuntje in de rug krijgen.

En Al Jazeera maakte een documentaire over weestoerisme in Cambodja. De toeristen verdringen (betaalde) arbeidsplaatsen en staan betere oplossingen voor kinderen in de weg, omdat geld aan hen wordt verdiend. Voor de ontvangende organisaties is het ook moeilijk te beoordelen of vrijwilligers te goeder trouw zijn.

Positief geadopteerd

2011-09-08T20:50:00.000+02:00

De Hiv Vereniging Nederland presenteert op 29 september de gids 'Positief geadopteerd', over adoptie van kinderen met Hiv. Nu Hiv - met de juiste medicijnen - een chronische ziekte is geworden, denken steeds meer aspirant-adoptieouders erover om 'ja' te zeggen tegen een kindje met Hiv. Dat is geen gemakkelijke beslissing. Wat vertel je erover aan familie, leerkrachten en ouders van klasgenoten? En later tegen vriendjes en vriendinnetjes. En hoe zit het met sex als het kind groter is? Hopelijk geeft de gids antwoorden op dit soort vragen.

Oh, ja. De gids is gesponsord door Janssen Pharmaceuticals Inc. Dat bedrijf maakt ongetwijfeld de medicijnen die Hiv onder controle houden. Medicijnen die te duur zijn in de landen van herkomst van de kinderen...

Onderdanen

2011-08-29T21:06:00.003+02:00

Foto: photostock / FreeDigitalPhotos.net

De Telegraaf berichtte gisteren dat een Nederlandse adoptiefamilie Colombia niet mag verlaten. Ze waren er op rootsreis voor hun oudste zoon. Maar Marco en Brigitta Neervoort adopteerden hun jongste zoontje Ruben (8), niet zelf uit Colombia. Een andere Nederlandse familie adopteerde er het ventje, maar stond het in Nederland weer af. Vervolgens kwam hij als pleegkind bij de familie Neervoort, die hem na enige tijd adopteerden. In Colombia gingen bij de douane alle alarmbellen af, omdat zijn huidige achternaam niet overeenkomt met die van zijn oorspronkelijke adoptieouders.

Dat is allemaal heel akelig voor de familie Neervoort: het vliegticket is vervallen, de kinderen zijn niet op tijd terug op school, het geld raakt op en Marco en Brigitta moeten weer aan het werk. Ik hoop van harte dat ze de autoriteiten snel duidelijk kunnen maken dat Rubens adoptie legaal was, en dat het juist goed is voor hem dat hij nu in een stabiel gezin verblijft, na alle eerdere ellende.

Maar er is een lichtpuntje. De Colombiaanse autoriteiten houden wel een beetje in de gaten wat er met hun onderdanen gebeurt. Voor zover ze dat kunnen nagaan dan.

Update 1: De Wereldomroep heeft een bericht en een interview met Marco op haar webzijde gezet.
Update 2: Volgens Hart van Nederland is de oplossing in zicht.
Update 3: De familie Neervoort heeft op 11 september toestemming gekregen om naar huis te gaan, op basis van de Nederlandse adoptiedocumenten die zij hebben overhandigd.

Kleine mannen

2011-08-21T23:00:00.000+02:00

Foto: vichie81 / FreeDigitalPhotos.net

Terwijl Aziatische vrouwen gewild lijken op de huwelijksmarkt, hebben Koreaanse geadopteerde mannen relatief veel moeite om een partner te vinden. Uit een enquête van een Leidse en twee Amerikaanse onderzoekers onder 290 geadopteerden bleek dat vooral de 35-plusmannen dating problems hebben (Figuur 1, let wel op de schaal op de y-as), maar er bleek geen significant verschil tussen mannen en vrouwen in alle leeftijdsgroepen.

Het kan zijn dat racistische motieven een rol spelen; het is bijvoorbeeld bekend dat Aziatische vrouwelijke geadopteerden vaker een blanke partner hebben dan mannelijke. Maar uit een ander onderzoek blijkt dat Chinese mannen in de VS en het VK 'overblijven', simpelweg omdat vrouwen daar liever een man hebben die groter is dan zijzelf. De onderzoekers suggereren dat de problemen bij de jongere mannen afnemen, omdat er meer Aziatische studenten naar het Westen komen.

Ze concluderen dat het welzijn van mannelijke geadopteerden uit Azië negatief beïnvloed wordt door hun matige succes op de huwelijksmarkt en dat daarmee rekening moet worden gehouden door 'besluitvormers'.

Gestolen kinderen

2011-08-15T22:07:00.001+02:00

Samuel Mosley, één van de Makeni-
kinderen, en zijn adoptiemoeder. Zijn
vader in Sierra Leone zou gestorven
zijn van verdriet. Bron: Slate

Slate publiceerde vorige week een prachtig geschreven artikel van E.J. Graff over gestolen kinderen voor adoptie in Sierra Leone. Het gaat om een groep kinderen uit het dorp Makeni. De NGO die het verantwoordelijke kindertehuis runde is in ieder geval schuldig aan child harvesting (de deuren langs gaan met het verzoek om kinderen te leveren voor adoptie) en het falsificeren van papieren. Maar volgens de families van de kinderen hebben ze nooit geweten dat de kinderen geadopteerd zouden worden, laat staan dat ze er toestemming voor hebben gegeven.

Als je nog niet wist waarom internationale adoptie uit landen met een gebrekkig justitieel apparaat of landen die zich in een ramp- of conflictsituatie bevinden geen goed idee is: lees dit artikel.

"Sommige kinderen herinneren zich nog dat ze werden meegenomen. En dat ze dat niet wilden."

Nature versus nurture

2011-08-14T16:41:00.000+02:00

We waren op vakantie in Nederland en we hadden dus tijd genoeg om boeken te lezen. Mijn lief had Ik was niet alleen ingepakt van Paula Bernstein en Elyse Schein, die beiden in New York zijn geboren. Paula en Elyse zijn een eeneiïge tweeling die na ongeveer een half jaar in verschillende adoptiegezinnen werden geplaatst.

Pas na 35 jaar komt Elyse erachter dat ze een tweelingzus heeft en niet lang daarna ontmoet ze Paula weer. Ze gaan op zoek naar de reden van hun scheiding en komen er snel achter dat de psycholoog die verbonden was aan de adoptieorganisatie die de kinderen plaatste dacht - zonder daar overigens onderbouwing voor te hebben - dat dit beter zou zijn voor hun ontwikkeling. Alsof dit nog niet erg genoeg was, bleek dat het ook nog de bedoeling was dat ze zouden meedoen aan een experiment, zonder dat hun adoptieouders of hun eerstemoeder ervan op de hoogte waren. Dat is uiteindelijk niet gebeurd, omdat één van de twee drie maanden later werd geadopteerd dan de ander en ook veel kleiner was. De onderzoekers oordeelden dat ze daarom geen gelijke start hadden. Ongeveer een dozijn andere tweelingen deden wel mee aan het experiment. Hun adoptieouders moesten regelmatig vragenlijsten invullen en ze werden jaarlijks gefilmd. Opvallend veel van hun eerstemoeders hadden psychiatrische problemen.

Elyse en Paula komen allebei in een soort identiteitscrisis, omdat ze niet meer zeker zijn wat hen nu uniek maakt. Ze lijken ontzettend veel op elkaar en zelfs hun levensloop heeft opvallende overeenkomsten. Ze studeerden allebei filmwetenschappen en werden allebei depressief in hun eerste jaar. Het boek dwingt tot bescheidenheid over de rol van opvoeding: temperament, intelligentie en veel specifieke voorkeuren zoals beroepskeuze zijn vooral erfelijk bepaald. Bernstein en Schein wisselen hun eigen ervaringen af met allerlei weetjes over tweelingen, wat een beetje doceerderig overkomt, maar voor de rest is het een erg interessant boek. Vooral voor adoptieouders.

Welzijnsindicator

2011-07-17T22:47:00.003+02:00

De Amerikaanse Federal Interagency Forum on Child and Family Statistics heeft deze maand een rapport uitgegeven over het welzijn van Amerikaanse kinderen. Er staat een apart hoofdstuk in over adoptie (blz. 69-73) met interessante cijfers over geadopteerde kinderen en jongeren in de VS (2.5% (!) van alle Amerikaanse kinderen). In grote lijnen bevestigen de cijfers wat we al wisten:

29% van de geadopteerde kinderen had gemiddelde tot ernstige gezondheidsproblemen tegen 12% van alle kinderen.
Bijvoorbeeld in de leeftijdsgroep 12 - 17 jaar heeft 45% van de adoptiekinderen afkomstig uit het Amerikaanse pleegzorgsysteem één of meer gemiddelde of ernstige gezondheidsproblemen, tegen 29% van de privaat geadopteerde kinderen en 27% van de interlandelijk geadopteerden.
Het gaat hierbij vooral om leerproblemen (12%), ADHD (12%) en gedragsproblemen (8%).
Adoptiekinderen laten in ongeveer 90% van de gevallen positief sociaal gedrag zien, gemiddeld is dat ongeveer 95%.

De sombere statistieken van vooral de binnenlandse Amerikaanse geadopteerden zijn wat beter te duiden met de wetenschap dat meer van dan de helft van hen al voor hun geboorte zijn blootgesteld aan alcohol of drugs en de kinderen die op oudere leeftijd waren geadopteerd relatief vaak te maken hadden met mishandeling of verwaarlozing.

De cijfers tonen nog maar weer een keer aan dat nazorg voor adoptiegezinnen absoluut noodzakelijk is.

Oh ja, er was ook een pluspuntje in alle statistieken: adoptiekinderen in de leeftijdsgroep 1 tot 5 jaar worden vaker dagelijks voorgelezen dan gemiddeld (68% versus 48%).

Standaardwerk

2011-07-15T23:16:00.003+02:00

René Hoksbergen tijdens zijn boekpresentatie
met twee geadopteerden.

Gisteren heb ik René Hoksbergens boek 'Kinderen die niet konden blijven' uitgelezen. Toen ik het bij hem kocht op de Wereldkinderendag, noemde hij het zelf 'een standaardwerk'. Ik zou dit zelf niet zo snel zeggen over mijn eigen boek, maar Hoksbergen heeft wel echt een monumentaal boek geschreven over de geschiedenis van adoptie in Nederland. Iedereen die ook maar iets betekenisvol geschreven heeft over adoptie in Nederland heeft er een plaats gekregen; zelfs ik word genoemd (zei hij ijdel). Het lijkt er alleen op dat Hoksbergen alleen gedrukte bronnen heeft gebruikt. Dat is jammer, want met name geadopteerden hebben veel te melden op het wereldwijde web.

Hoksbergen onderscheidt vijf periodes:

1956-1970 - traditioneel / gesloten generatie adoptieouders
1970-1980 - open / idealistische generatie adoptieouders
1980-1991 - economisch / realistische generatie adoptieouders
1991-2005 - voorbereid / optimistisch / eisende generatie adoptieouders
2005-nu - de generatie adoptieouders die zich bewust zijn van tegenstrijdigheden

Die indeling is natuurlijk nogal ruw, maar is ook wel verhelderend. Bij iedere periode horen 'typische' landen van herkomst en ook typische problemen en kwesties. In het boek worden de ontwikkelingen bij de vergunninghouders (te) gedetailleerd weergegeven. Hoksbergen heeft alle statistieken boven tafel gekregen en dat moet een hele klus geweest zijn.

Hij stapt geregeld uit zijn rol als (emeritus) wetenschapper en is een uitgesproken voorstander van openheid over afstammingsinformatie en tegenstander van commercieel draagmoederschap. Zijn sympathie ligt meer bij de 'idealistische' adoptieouders dan bij de latere generaties. Hij is mild over boeken die wetenschappelijk gezien niet erg goed zijn onderbouwd, maar wel invloedrijk waren, zoals die van Geertje van Egmond en Nancy Verrier.

Of het een standaardwerk is of niet moet je vooral zelf beoordelen, maar ik vind 'Kinderen die niet konden blijven' wel een Belangwekkend Boek.

Militant

2011-07-08T12:06:00.005+02:00

Illustratie: xedos4 / FreeDigitalPhotos.net

Eén of twee keer per jaar stelt iemand op het adoptieprikbord de vraag welke vergunninghouder het beste is. Al gauw posten dan enthousiaste (aspirant-) adoptieouders hun ervaringen met de verschillende VGHs. Sommige zijn moeilijk bereikbaar, andere hebben onaardige medewerkers, de kosten verschillen en sommige hebben een te hoog geitenwollensokkengehalte. Net als bij de aanpassing van de Belgische adoptiewet ging de discussie eigenlijk maar over één ding: de wensen van de aspirant-adoptieouders. Naarmate de discussie vorderde begon ik me hieraan steeds meer te storen en ik poste dit:

Jullie vragen lijken de belangrijkste als je moet gaan kiezen voor een VGH. Maar op een dag wordt je kindje een geadopteerde. En die zal zich afvragen:

Wat heeft de VGH gedaan om ervoor te zorgen dat ik toch bij mijn familie had kunnen opgroeien?
Hoe heeft de VGH ervoor gezorgd dat ik niet verkocht ben?
Werkte de VGH met betrouwbare contactpersonen?
Leefde de VGH de geschreven en ongeschreven regels over interlandelijke adoptie na?
Wat heeft de VGH gedaan om ervoor te zorgen dat ik alle beschikbare informatie daadwerkelijk heb gekregen?

Iemand reageerde daarop met de reactie: 'niet ieder kind zal zich dat afvragen hoor' (!) Ook poster 'B' vond mijn bijdrage ook niet zinvol, maar wiste al haar reacties, omdat ze het gevoel had dat haar 'bijdrage er niet (meer) toe deed'. Gelukkig vonden de posters van de discussie mijn vragen wel een belangrijke aanvulling op hun eigen vragen. Ze startten een nieuw draadje over de controle op de rechtmatigheid van VGHs. De meeste reageerders vinden dat dit een overheidstaak is, maar dat je als adoptieouder ook een verantwoordelijkheid draagt. Ze geven ook aan wat je als aspirantouder kunt doen om de integritiet van VGHs te meten, zoals kijken naar de stabiliteit van het land, de wijze waarop wordt omgegaan met de afstandsouders, openheid, kosten, en special need. Alleen Bonnie vindt het allemaal onzin en noemt mijn bijdrage 'militant gezever' (en krijgt vervolgens een veeg uit de pan).

Nu dacht ik dat ik toch een tamelijk genuanceerde visie heb op adoptie (althans vergeleken bijvoorbeeld met Daniel Ibn Zayd of Elisabeth Bartholet). Maar goed, alles is relatief.

Wilsbekwaam

2011-06-22T22:25:00.000+02:00

Foto: Idea go / FreeDigitalPhotos.net

In veel gevallen hebben adoptieouders van nog jonge kinderen de mogelijkheid om hun eersteouders (zo noemt René Hoksbergen afstandsouders in zijn boek - ik vind het wel een mooi neologisme) op te sporen. Ik heb de indruk dat meer en meer adoptieouders dat ook proberen en een soort open-adoptierelatie-op-afstand met de eersteouders proberen op te bouwen. Ook mijn lief en ik hebben deze stap gezet. De eerstemoeders van onze kinderen weten nu dat het heel goed gaat met hun kinderen en we hebben af en toe contact met hen.

Ik heb verschillende (reacties op) blogs gelezen waarin geadopteerden en hulpverleners melden dat zoeken naar eersteouders toch vooral de verantwoordelijkheid moet zijn van de geadopteerden zelf. Dat is natuurlijk helemaal waar voor geadopteerden van 16, 24 of 32, maar hoe te handelen bij (veel) jongere kinderen? Als (adoptie-)ouder heb je de verantwoordelijkheid om voor hen ingewikkelde, ethische beslissingen te nemen. Mag je eersteouders willens en wetens 15 jaar of langer in het ongewisse laten? Mag je de kans laten lopen om hen vinden nu de 'sporen' nog relatief vers zijn? Mag je je kind een relatie met zijn eersteouders onthouden?

Wij vonden van niet.

Natuurlijk zijn er ook beren op de weg. Wat als de eersteouder geen contact wil of kan onderhouden? Of vooral uit is op ons geld? In beide gevallen is het denk ik beter dat de adoptieouders dit als eerste horen, en niet de geadopteerde. Ik heb liever dat ze mij om geld vragen dan aan mijn kind. Maar het blijft altijd de vraag of je als adoptieouder het goede doet. Helaas kun je geen 'nul-experiment' doen om te vergelijken hoe het geweest was zonder het contact.

Ik ben benieuwd naar andere ervaringen! Linkjes en reacties zijn zeer welkom.

Rotonde

2011-06-14T22:38:00.003+02:00

Foto: Karen Shaw /
FreeDigitalPhotos.net

Al een tijdje volg ik berichten over adoptie via Google Alerts en via Twitter. Het leek me een goed idee om niet alleen "adoptie" als zoekwoord te gebruiken, maar ook "adopteren". Dat bleek niet het geval. De resultaten van mijn zoekacties bestonden vooral uit berichten over 'adoptie' van rotondes, biologische kippen, appelbomen en chihuahua's. Nu heb ik best een brede belangstelling, maar dit ging zelfs mij te ver.

@Adoptiepraktijk voorwaartste mij een artikeltje uit Onze Taal van adoptiemoeder Phia Terwijn-van Houcke die zich hierover niet alleen verbaast, maar er ook over klaagt: "Hoewel adopteren volgens Van Dale ook de betekenis 'onder zijn hoede nemen' heeft, is deze gewoonte voor iemand die geadopteerd is bijzonder pijnlijk. Je lijkt als geadopteerde in het rijtje te vallen van allerlei zaken die je voor geld kunt verkrijgen."

Ze stelt voor dat je afvalbakken, rotondes, parkbankjes en appelbomen in het vervolg gewoon weer kunt sponsoren. Dat lijkt me een prima idee. En een hond of een goudvis koop je gewoon.

Onvolmaakt

2011-06-03T21:24:00.000+02:00

'In een volmaakte wereld zou adoptie worden afgeschaft', schrijft Susan de Jong-Karreman in Trouw als reactie op het interview met René Hoksbergen over zijn boek. Dat is net zo'n open deur als die van de politicus die 'alle onnodige regelgeving wil schrappen'. Haar adopties noemt ze 'opnames van buitenlandse pleegkinderen' en ze pleit voor een soort internationale pleegzorg. Helaas is zoiets in een bijna-volmaakte wereld misschien mogelijk, maar in onze onvolmaakte wereld staan wetten in de weg. En praktische bezwaren.

Ik begrijp best dat adoptieouders willen opkomen voor het fenomeen adoptie naar aanleiding van Hoksbergens boek en uitspraken. Hij stelt namelijk de vraag of het systeem adoptie zoals zich dat in de afgelopen veertig jaar heeft ontwikkeld niet drastisch op de schop moet. Ik ben nu zijn boek aan het lezen; als ik alle 630 bladzijden uit heb zal ik er hier nog wel wat over schrijven. Maar op basis van wat ik nu heb gelezen zijn er weinige redenen om vurige betogen voor het handhaven van interlandelijke adoptie te gaan houden.

Want Hoksbergen vat het dilemma zelf heel goed samen: "Aspirant-ouders [moeten] veel kritischer zijn dan de ouders vroeger waren. Ze moeten kritischer kijken naar de adoptieorganisaties, maar ook naar de informatie uit het zendende land. En niet te gauw willen adopteren uit landen die door een ramp zijn getroffen, zoals Haïti. Daar moeten ze voorlopig nog wegblijven. Maar als jij als aspirant-ouder heel kritisch bent, en je bent ervan overtuigd dat adoptie voor dit kind goed is, dan zeg ik: hoera. Hoera voor dit kind."

Het spijtige is alleen dat niet alle aspirant-adoptieouders zo kritisch zijn. En adoptieorganisaties al evenmin. Een schone taak is er dus weggelegd voor de Tweede Kamer. Maar of we daar veel van kunnen verwachten?

Rapport

2011-05-27T12:19:00.000+02:00

Foksuk.nl

Afstandsmoederstudie

2011-05-25T21:50:00.003+02:00

De Stichting Ambulante Fiom heeft (eindelijk) onderzocht hoe het gaat met Nederlandse vrouwen die hun kind hebben afgestaan. Volgens de Fiom gaat het om ongeveer 20 kinderen per jaar (het CBS meldt er overigens een stuk of 40 per jaar - het lijkt erop dat adoptiestatistiek nooit kloppend te krijgen is). Pien Bos, Fenneke Reysoo en Astrid Werdmuller spitten 197 dossiers door uit de periode 1998-2007, namen kwalitatieve interviews af en organiseerden en focusgroepdiscussies. De helft van de moeders was jonger dan 21 toen ze hun kind afstonden en 56% heeft een 'migratieachtergrond'. Veel vrouwen stonden hun kind af, omdat ze het goede ouders en een stabiele gezinssituatie gunden en impliceerden daarmee dat zij dat niet konden bieden.

Afstand van een kind valt de moeders zwaar door het sociale stigma en door het verlies van hun kind. De samenvatting van het rapport meldt verder dat 'na afstand de afstandsmoeder verder heeft te leven met de gebeurtenis. Veranderingen in levensfasen gaan vaak gepaard met veranderingen in de wijze waarop vrouwen de afstand ter adoptie beleven'. In Nederland mogen moeders vanaf 16 jaar hun kind afstaan. De onderzoekers vragen zich af of zij niet meer tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen.

Het centrale dilemma staat geformuleerd op de laatste bladzijde: 'Uit dit onderzoek blijkt dat vrouwen veelal pas enkele jaren na de bevalling met spijt op de afstand ter adoptie terugkijken. Een periode van drie maanden bedenktijd sluit dus niet aan bij deze realiteit. Bovendien blijkt dat het belang van aspirant adoptiefouders ook na deze eerste drie maanden voor afstandsmoeders mee te wegen gedurende de besluitvorming. Sommige experts zijn van mening dat een periode van drie maanden al te lang is voor het (aanstaande) afstandskind. Zij [...] concluderen dat het kind hierdoor een extra verlieservaring oploopt.'

De onderzoekers suggereren om perspectief biedende pleeggezinnen een grotere rol te laten spelen, maar ze hebben daar geen onderzoek naar gedaan. Niettemin pleit één van de auteurs van het rapport, Pien Bos, in Trouw hartstochtelijk voor deze oplossing. Hoewel de onderzoekers kritisch zijn over het gesloten-adoptiesysteem staat er vreemd genoeg niets voor open adoptie in de aanbevelingen.

Update 27 mei: Ik las toevallige op twee blogs behoorlijk kritische visies op open adoptie. Open adoptie zou vooral zijn 'uitgevonden' om meer vrouwen ertoe bewegen hun kind af te staan. Voor geadopteerden kan het heel confronterend zijn als ze zien dat hun broertjes of zusjes wel gewoon bij hun moeder opgroeien.

Milieu

2011-05-22T21:05:00.001+02:00

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

Via Adoption Talk kwam ik op Casaubon's book, waar een heel betoog staat over adoptie en milieu. Er staan wel wat aardige noties op, maar het is een beetje lastig te volgen omdat steeds onduidelijk is wat het referentiepunt is. Hieronder een poging om het allemaal wat duidelijker neer te zetten.

Een westers kind legt veel meer beslag op het milieu dan een kind dat opgroeit in een ontwikkelingsland: het koopt veel meer spullen en gebruikt meer energie. Binnenlandse adoptie is dus beter dan internationale adoptie, ook uit milieu-oogpunt.
Geen kind is beter dan een (adoptie-)kind: zonder mensen zijn er immers per definitie geen milieuproblemen. Het kweken van kinderen voor adoptiedoeleinden is dus niet goed voor het milieu. Ook de éénkindpolitiek in China in combinatie met een voorkeur voor jongens en een efficiënt internationaal adoptiesysteem stimuleert het krijgen van kinderen (die ook nog in het westen gaan opgroeien) en is dus niet goed voor het milieu.
Als ongehuwde moeders een kind afstaan ter adoptie en daarna alsnog een gezin stichten komen er waarschijnlijk per saldo meer kinderen op de wereld dan wanneer ze het kind bij zich hadden gehouden.
Reizen om adoptiekinderen in verre vreemde landen op te halen is niet goed voor het milieu. Daar staat tegenover dat stellen met kinderen weer niet vaak op safari of duikvakantie gaan. Gezinnetjes gaan kamperen in Frankrijk.
Adoptie van een kind uit een ontwikkelingsland is misschien beter voor het milieu, als het wordt geadopteerd in plaats van een biologisch 'extra' westers kind (dat bijvoorbeeld door vruchtbaarheidsbehandelingen ter wereld komt), omdat er geen extra aardbewoner ter wereld komt.

Conclusie is dat er niet zo veel valt te zeggen over milieu en adoptie, zeker ook omdat er 'maar' ongeveer 30.000 (0,03 miljoen) internationale adopties per jaar zijn en er 140.000.000 (140 miljoen) kinderen per jaar worden geboren. Een druppel op de gloeiende plaat. Wat wel echt helpt tegen bevolkingsdruk - en trouwens ook tegen het afstaan van kinderen - is het verbeteren van de positie van vrouwen in de samenleving.

Een slechte raadgever

2011-05-20T21:44:00.003+02:00

Yang Libing en Cao Zhimei zijn op
zoek naar hun dochtertje Yang Ling
die door overijverige bevolkingsambtenaren
was afgepakt. Foto: Caing.com

Niet gehinderd door al te veel kennis over gevoelens van geadopteerden en afstandsouders heeft een groep - ik denk in Nederland een kleine minderheid - aspirant-adoptieouders zeer bewust gekozen voor adoptie uit China. Het leek hen wel een veilig idee dat ze in de toekomst geen last zouden krijgen van biologische familieleden. Immers, Chinese adoptiekinderen zijn meestal vondelingen en de kans dat ze hun familie ooit zouden terugvinden leek nihil.

Maar nu blijkt dat een zoektocht naar familieleden helemaal niet kansloos is, en dat er zelfs Chinese familieleden op zoek gaan naar hun gestolen en geadopteerde kinderen moet deze groep plotseling gaan nadenken over roots. En slaat hun de schrik om het hart.

Rumor Queen schreef een beschouwing over zoeken naar Chinese roots en een flink aantal reacties op het stuk waren tekenend. Bijvoorbeeld:

'We wachten tot ze 18 is.'
'Ik heb een zoontje van 4 en ik denk niet dat hij stopt met slaan van zijn klasgenootjes als hij meer weet over zijn geboorte-ouders.'
'Ik heb van volwassen geadopteerden gehoord dat we moeten wachten tot ze 18 is. Dan kan ze zelf beter beslissen of ze wil zoeken of niet'

Mei Ling ontmaskert deze argumenten op Adoption Paradox. Ze schrijft dat geadopteerden loyaal zijn en geen aanstalten maken vragen te stellen over hun roots als ze het gevoel hebben dat hun adoptieouders daar niet heel blij mee zullen zijn. Als een van de moeders uit die groep haar moeder was geweest zou ze op zijn minst een hartaanval hebben gekregen tijdens Mei Lings zoektocht en hereniging met haar familie in Taiwan. Ze roept de 'angstige adoptieouders' op de biologische families te zien als 'echte, levende mensen', net als zijzelf. Hopelijk realiseren ze zich dan dat ze echt niet bang hoeven te zijn.

En er is nog iets: 18, de leeftijd waarop veel kinderen op zichzelf gaan wonen, is misschien wel het slechtste moment om rootsvragen aan de orde te stellen.

Gestolen (reprise)

2011-05-14T22:55:00.001+02:00

Yang Shuiying: 'Ik had geen idee dat ze het recht helemaal
niet hadden om mijn baby's af te nemen'. Bron: ACCA

Radio Nederland Wereldomroep meldt dat Chinese ambtenaren zich schuldig hebben gemaakt aan diefstal en verkoop van kinderen, onder het mom van handhaving van de eenkindpolitiek. De ambtenaren verkochten de kinderen aan kindertehuizen die weer verdienden aan de kinderen door ze te plaatsen in een internationaal adoptieprogramma. Het gaat om ten minste 20 gevallen, waarvan een 'aantal' in Nederland is geadopteerd.

De Wereldomroep had gelukkig zelf wel door dat dit niet echt nieuws is en interviewt Martijn Roessingh die al in 2009 een boek schreef waarin hij hierover melding maakte.

Ook René Hoksbergen komt aan het woord. Hij heeft een advies hoe ouders moeten omgaan met kinderen die (mogelijk) zijn verhandeld: 'Eerlijkheid is het best, maar kies een goed moment. We praten over kinderen van drie tot zeven jaar. Laat die kinderen alsjeblieft in harmonie en rust opgroeien. Zij zijn in Nederland, zij blijven in Nederland en zij moeten hier hun draai kunnen vinden. Als een kind ouder is, stelt het uiteindelijk zelf zijn afkomst aan de orde. Dat doen ze altijd, en dan kunnen ouders verder op de zaak ingaan.'

Een leeg nest

2011-05-08T21:57:00.004+02:00

Still uit de docu van Koppen XL.

De portal geadopteerd.be linkte naar een documentaire van Koppen XL over hechtig. Een geadopteerde man uit Rwanda en twee adoptieouders komen er aan het woord, en ook een hechtingsdeskundige die de geadopteerden behandelt. Eén van de ouders wier kind uit huis is geplaatst noemt haar gezin 'een leeg nest': hebben ze eindelijk kinderen, kunnen ze niet blijven.

Door de VIA waren mijn lief en ik, net als de meeste andere aspirant-adoptieouders, erg alert op hechtingsproblemen. We waren daarom ook erg bezorgd toen Zoon, destijds ongeveer 10 maanden, steeds onder de tafel kroop toen hij zich zeer deed. Dochter reageerde op die leeftijd soms helemaal niet als ze bijvoorbeeld op haar achterhoofd viel. Het is allemaal ruimschoots goedgekomen: beiden zijn veilig gehecht en huilen soms keihard als ze zich bezeren (de buren kunnen erover meepraten), om zich vervolgens door ons te laten troosten. Het thema hechting is daarom bij ons een beetje op de achtergrond geraakt.

Maar vele adoptie-, pleeg- en 'gewone' gezinnen raken ontwricht door ernstige hechtingsproblemen of reactieve hechtingsstoornissen. En nog erger: de betreffende kinderen hebben een grote kans op een leven vol eenzaamheid en andere sociale problemen. De Bureaus Jeugdzorg lijken slecht toegerust voor hechtingsproblemen en gespecialiseerde pedagogen en psychologen worden lang niet altijd vergoed door zorgverzekeringen. Verder bestaan er ook allerlei hechtingstherapieën die veel meer kwaad dan goed doen, zoals holdingtherapie en rebirthing.

Ik wil niet beweren dat hechtingsproblemen eenvoudig op te lossen zijn, maar goede video-interactiebegeleiding, soms EMDR of neurofeedback, en andere therapieën zouden wel heel veel (kostbaar!) leed voorkomen.

Loslaten

2011-05-04T23:31:00.000+02:00

Bron: Sigmund / De Volkskrant

Zout in de wonde

2011-05-03T22:35:00.000+02:00

Foto: photostock / FreeDigitalPhotos.net

Amanda plaatste gisteren een gastpost van een anonieme geadopteerde. Zij - aan de schrijfstijl te zien is ze een vrouw - groeide op als enig adoptiekind tussen biologisch eigen kinderen van haar adoptieouders. En ze vond het verschrikkelijk: "Ik neig steeds meer naar de conclusie dat de plaatsing van adoptiekinderen in een gezin met biologisch eigen kinderen, niet in het belang is van dat kind. In mijn geval voelde de aanwezigheid van de bio's als zout in de wonde; zij waren een voortdurende herinnering aan de afwezigheid van een bloedband tussen mij en de rest van de familie."

Het is een beetje een taboe, maar ik kan me goed voorstellen dat je je een vreemde eend in de bijt voelt als je als enige bent geadopteerd. En er is ook wel wetenschappelijke ondersteuning dat dit geen unieke ervaring is. Martha Rueter en haar collega's van de Universiteit van Minnesota vonden dat er in gezinnen met een biologisch kind en een geadopteerd kind van gemiddeld 15 jaar oud er meer conflicten zijn tussen ouder en adoptiekind dan tussen ouder en biologisch kind. Ze wijten dit onder andere aan een mismatch tussen het temperament van de ouders en de geadopteerde kinderen, maar ook aan adoptiegerelateerde zaken zoals de identiteitsontwikkeling. Overigens zijn er ook in gezinnen met alleen geadopteerde adolescenten meer conflicten tussen ouders en kinderen dan in gezinnen met alleen biologisch eigen kinderen.

De anonieme poster heeft talloze voorbeelden van opmerkingen die haar er steeds op wezen dat ze anders was: van "je houdt van pittig eten, omdat ik veel hete gerechten at toen ik zwanger van je was" tot "je lijkt zo op je ... toen die zo oud was". Ook schrijft ze dat alle lotgenoten die ze kent een minder goede band hebben met hun 'bio's' dan de de bio's onderling hebben. Maar lees het stuk vooral zelf.

Wat vind jij? Is plaatsing van een adoptiekind in een gezin met biologisch eigen kinderen niet in het belang van het adoptiekind?

Nachtmerrie

2011-04-29T23:18:00.003+02:00

Raquel Par met een foto van haar gestolen
dochtertje Heidy. Bron: Finding Fernanda

Adopties uit Guatemala zijn op zeer grote schaal besmet geraakt door kinderhandel. Uiteindelijk zijn daardoor alle adopties uit Guatemala gestopt.

Op de foto staat Raquel Par. Zij demonstreerde op 26 april om aandacht te vragen voor haar gestolen dochtertje Heidy.

'Het is niet eerlijk dat de moeders van ontvoerde kinderen lijden, terwijl inwoners van de Verenigde Staten gelukkig zijn met onze kinderen. De kinderen van Guatemala zijn niet te koop. Hun families zijn misschien arm, maar dat ontneemt hun niet het recht om hun kinderen zelf groot te brengen.'

Update: Check ook deze documentaire:

Veeleisende ouders

2011-04-27T09:42:00.007+02:00

René Hoksbergen. Foto: Reformatorisch Dagblad

Eind volgende maand presenteert René Hoksbergen zijn boek over de geschiedenis van adoptie in Nederland. Ik ben erg benieuwd. Op 23 april stond een interview met hem in het Reformatorisch Dagblad. Hij is uitermate kritisch over anonieme spermadonatie, eiceldonatie aan oude vrouwen ('het dochtertje van de vrouw moet straks op haar vijftiende voor haar hoogbejaarde moeder zorgen'), en internationaal draagmoederschap ('een westers kind dat door een Indiase draagmoeder ter wereld wordt gebracht, moet niet meer worden toegelaten in Nederland').

'Zeker de helft van je eigen identiteit verleen je aan je genetische herkomst. Als die onbekend of ver weg is, zorgt dat voor blijvende onbeantwoorde vragen. Niemand kan zeggen: "Die talenknobbel heb je van je vader", of: "Als je boos bent, ben je net als je moeder". Het kind kan zich niet identificeren met zijn ouders en omgeving en begrijpt niet waarom hij is zoals hij is.'

Hij noemt ouders die in de jaren 70 adopteerden 'wereldverbeteraars' en die van nu 'veeleisend', hoewel er 'nog steeds een grote groep adoptieouders is die met goede wil kinderen uit het buitenland adopteert'.

Het is misschien waar dat de huidige adoptieouders meestal geen wereldverbeteraars zijn, maar op één gebied zijn ze in ieder geval minder veeleisend: hun kinderen hoeven hen niet dankbaar te zijn omdat ze door hen zijn gered. Dat scheelt weer een trauma.

Trouw

2011-04-26T09:07:00.003+02:00

Foto: Colegio Clara Casas Morales

Vorig jaar nog wilde Zoon (7) nog trouwen met zijn zusje (4). Maar nu wil hij dat niet meer.

'Met wie ga je dan trouwen?', vroeg mijn lief. 'Dat weet ik nog niet. Ik ken nog geen andere Colombiaanse meisjes.'

'Wil je dan alleen met een Colombiaans meisje trouwen?'

'Ja, met een bruin meisje. Want anders krijg ik een witte baby.'

Ongemakkelijk

2011-04-25T17:06:00.000+02:00

De Madonna van Roy Villevoye.
Bron: Tropenmuseum

Vorig jaar kocht het Tropenmuseum in Amsterdam dit beeld aan van Roy Villevoye. Het daagt de bezoekers uit om na te denken over het koloniale verleden van Nederland en van het Tropenmuseum zelf.

Net als deze foto die de Universiteit Gent in 2008 gebruikte om studenten te werven ('durf denken'), stelt het beeld ook vragen bij internationale adoptie en opvattingen over ras.

Confronterend.

Vondeling

2011-04-24T22:27:00.002+02:00

De bibliotheek in mijn woonplaats heeft in haar oneindige wijsheid besloten om de huurprijs van CD's te verlagen naar 0 euro per week. Zo kun je nog eens een gokje wagen. Puur op de titel leende ik Foundling (vondeling) van David Gray, maar de muziek noch de teksten spraken me erg aan. Gisteren stuitte ik op The Foundling van Mary Gauthier. Nota bene in de bak 'country', één van de weinige genres waar ik zo goed als niets mee heb. Maar in de blogosfeer waren al een paar lyrische recensies verschenen over Gauthiers autobiografische album (ze is zelf geadopteerd), dus ben ik toch maar gaan luisteren.

De teksten raken stuk voor stuk de essentie van afstand en adoptie. Sommige liedjes zijn doorbijten voor een countryskepticus zoals ik (Goodbye, Sideshow, Sweet Words, Another Day Borrowed), andere vind ik zelfs best wel mooi (Mama Here, Mama Gone; Blood is Blood). Wat vind jij?

Day and nights of falling
Thru darkness without dawn
Baby's arms quit reaching

Mama here, Mama gone
Mama here, Mama gone

Geen namen, geen documenten

2011-04-22T21:50:00.000+02:00

In de jaren 70 werden ongeveer 400 Libanese kinderen in Nederland geadopteerd, veelal door bemiddeling van het domineesechtpaar Ibrahim en Adla Chemayel. Over hun familie is meestal niets bekend. Geen namen, geen documenten, niets. De inmiddels 90-jarige Adla Chemayel, zo ongeveer de enige strohalm van een groep geadopteerde Libanezen, is bepaald niet behulpzaam. Ook een wanhopige oproep in Libanese kranten levert geen enkele reactie op.

Eén Vandaag maakte een rapportage (zie hieronder, het begint bij 11 minuten) over deze groep geadopteerden: "Lieve mama, ik neem je niets kwalijk en ik ben ervan overtuigd dat er een zeer goede reden moet zijn geweest om mij af te staan. Onze biologische band is afgesneden en die pijn die voel ik dagelijks."

Of bekijk de flash versie.

Faith

2011-04-15T22:19:00.007+02:00

Still uit ‘Wo Ai Ni (I love you) mommy’.

Afgelopen dinsdag zond de Belgische televisie ‘Wo Ai Ni (I love you) mommy’ uit, een documentaire over het achtjarige meisje Fang Sui-Yong dat wordt geadopteerd door de familie Sadowsky uit Long Island bij New York. De wanhoop, de angst en het verdriet van het meisje bij de overdracht zijn hartverscheurend. De Sadowsky's veranderen Fangs naam in 'Faith' en adoptiemoeder Donna begint al in China met het oefenen van Engelse woorden. In de Verenigde Staten krijgt Faith een klassieke joods-Amerikaanse opvoeding: assimilatie lijkt het belangrijkst, maar ze moet ook naar Chinese les in de hoop dat ze niet verleert om Mandarijn te spreken (wat niet echt goed lijkt te lukken).

Onbewust raakt Faith vragen over ras en identiteit: ze vraagt zich af waarom blanke Amerikanen haar wilden adopteren en ze is verdrietig dat ze minder goed Mandarijn en Kantonees spreekt, omdat ze zich daardoor minder Chinees voelt. Hieronder een interview door de Asia Society met Faith, Donna en de maakster van de documentaire, Stephanie Wang-Breal.

De film riep bij mij weerzin op, maar tegelijkertijd zie je ook hoeveel Donna houdt van Faith en dat ze Faith opvoedt met de toewijding van een Tiger Mom, een privelege dat alleen Chinese upper class kinderen kennen. Maar oordeel vooral zelf of Faith nu beter af is of niet vergeleken bij haar leven als pleegkind in China.

Succesvolle geadopteerde

2011-04-08T23:28:00.001+02:00

Philipp Rösler (bron: El Punt)

De Duitse minister van Gezondheid, Philipp Rösler wordt ook de nieuwe voorzitter van de liberale partij FDP. Hij werd geadopteerd uit Vietnam en werd vanaf zijn vierde, toen zijn ouders uit elkaar gingen, opgevoed door zijn vader, een beroepsmilitair. Ondanks (of dankzij) dit alles werd hij hartchirurg en slaagde hij er als minister in "goedkeuring te krijgen voor een reeks omstreden hervormingen van de gezondheidszorg".

In de Volkskrant van 7 april trekt historicus Friso Wielenga, directeur van het Zentrum für Niederlande-Studien aan de universiteit van Münster, een vergelijking tussen de FDP en de VVD. "Als de FDP de kant van de VVD of de PVV op zou gaan, breken ze heel erg met hun wortels. Rutte zei: 'We gaan Nederland teruggeven aan de Nederlanders'. Dat zou je van Duitse liberalen niet zo snel horen. De VVD zou ook niet zo snel een partijleider van Vietnamese afkomst opstellen, zoals de FDP nu doet met Philipp Rösler."

Dat lijkt me een rake observatie. Het Nederlandse kabinet is hagelwit en ook in vorige kabinetten schopten niet-westerse allochtonen het niet verder dan staatssecretaris. Tegelijkertijd blijft ook Rösler blijkbaar een Vietnamees (althans volgens Wielenga), ondanks dat hij 'wit' is opgevoed en perfect geïntegreerd is. Aan de ene kant wordt hij dus geaccepteerd als capabel genoeg om minister te worden, maar andere kant blijft hij toch wel een vreemdeling.

Weer zo'n adoptieparadox.

Mislukte adopties (2)

2011-04-04T22:14:00.005+02:00

Free Digital Photos

Ik berichtte vorig jaar over mislukte adopties en een Frans onderzoek waaruit bleek dat er minder geadopteerde kinderen uit huis worden geplaatst in regio's waar relatief veel aspirant-adoptieouders worden afgewezen bij hun gezinsdonderzoek. Ik schreef er ook bij dat volgens UAI de Raad voor de Kinderbescherming nauwelijks aspirant-ouders afwijst.

Vandaag kreeg ik een mailtje van UAI dat dit laatste niet correct is. Ten eerste wijst de RvdK geen aspirant-ouders af, maar geeft zij slechts een advies aan het Ministerie van Justitie (dat overigens waarschijnlijk altijd wordt opgevolgd). Ten tweede blijkt het zo te zijn dat er weliswaar weinig negatieve adviezen uit de bus rollen, maar dat een vijfde van de aanvragers zelf de procedure stopzet of opschort omdat ze weinig fiducie hebben in een positief advies. De RvdK stuurde een tabelletje mee met het overzicht van 2010:

Productie: 1908
Positief advies: 1484
Negatief advies: 44
Opgeschort: 160
Teruggetrokken: 68
Afgebroken met cliëntcontact: 109
Afgebroken zonder cliëntcontact: 43

Aangenomen dat 'Productie' in dit geval betekent 'aantal aanvragers over wie een besluit is genomen in 2010', waren er weliswaar maar bitter weinig negatieve adviezen in 2010, maar kreeg 22% van de aanvragers geen positief advies. Dat is meer dan ik dacht. En dan krijgt nog een onbekend percentage een gezinsrapport mee, waarmee adoptie in de praktijk behoorlijk lastig gaat worden.

Aangenomen dat de Raad haar werk goed doet is dat dus goed nieuws voor toekomstige adoptiekinderen.

Kinderombudsman

2011-03-31T21:56:00.001+02:00

Kinderombudsman Marc Dullaert
Bron: Gemeentelijke Ombudsman

Morgen (geen grap) begint de Kinderombudsman eindelijk met zijn werkzaamheden. Vandaag is Marc Dullaert daartoe beëdigd door de Tweede Kamer. Hij gaat als eerste 'een onderzoek doen om te kijken of organisaties in Nederland de kinderrechten naleven'. Ik raad hem aan om de Nederlandse Adoptiestichting in zijn onderzoek mee te nemen. Tenminste als hij zich ook bekommert om Haïtiaanse exportkinderen.

Europees Homo-emancipatieverdrag

2011-03-27T22:33:00.004+02:00

Bron: COC Limburg

Staatssecrtaris Teeven heeft een nota naar de Tweede Kamer gestuurd (PDF) over de Goedkeuring van het op 27 november 2008 te Straatsburg totstandgekomen Europees Verdrag inzake de adoptie van kinderen (herzien). Al in de inleiding schrijft hij waar het om draait: "Ik ben verheugd te vernemen dat de meeste fracties positief zijn over het verdrag en de mogelijkheid die het biedt aan paren met een geregistreerd partnerschap en paren van hetzelfde geslacht om gezamenlijk een kind te adopteren." Zinnen van soortgelijke strekking komen maar liefst 31 keer voor in de nota van Teeven.

De mogelijkheid om te adopteren voor homo's is natuurlijk hartstikke mooi, maar in Nederland was dat al lang het geval. Volgens Teeven "biedt [het Europees Adoptieverdrag] in aanvulling op het Haags Adoptieverdrag waarborgen voor nationale adopties en interlandelijke adopties die niet onder het Haags Adoptieverdrag vallen." Hij meldt verder dat "in het herziene adoptieverdrag minimumnormen zijn vastgelegd om te garanderen dat een adoptie alleen plaatsvindt in het belang van het kind. De landen die partij worden bij het verdrag mogen hun nationale bepalingen handhaven die verder gaan dan het verdrag in de bescherming van de belangen van het kind bij adoptie."

Daar zijn de belangen van het kind weer. Het is maar de vraag hoe je dit begrip uitlegt want er zitten nogal wat problematische 'minimumnormen' in het verdrag:

Afstandsmoeders krijgen in het verdrag ten minste 6 weken bedenktijd (in NL 12 maanden);
Een 'bevoegde autoriteit' dient te beoordelen of een adoptie in het belang van een kind (in NL een rechter);
Een kind van 14 jaar of ouder moet toestemming geven voor zijn adoptie (in NL worden veel jongere kinderen gehoord);
Anoniem bevallen is mogelijk (in NL hebben kinderen het recht te weten wie hun ouders zijn).

Verderop merkt Teeven op dat "deze minimumharmonisatie van adoptieregelgeving en –praktijk wenselijk is, omdat de verschillende staten uiteenlopende opvattingen hebben over de beginselen van adoptie." Dat is natuurlijk onzin als landen toch de mogelijkheid hebben om (veel) verder te gaan dan deze normen.

Nee, het Europees Adoptieverdrag is geen verbetering van de Nederlandse praktijk en het Haags Adoptieverdrag. Ratificatie draagt misschien bij aan homo-emancipatie in Europa, maar waarom moet dat ten koste van de rechten van kinderen en hun familieleden?

Sorpresa

2011-03-25T23:02:00.002+01:00

Bij een complexe ivf-behandeling heeft de omstreden Italiaanse arts Severino Antinori per ongeluk een kindersurprise ingebracht. Het 67-jarige slachtoffer Riny Derckx uit Enkhuizen is teleurgesteld en beledigd. Ze noemt zichzelf weliswaar jong van geest, maar veel te oud voor zo’n goedkoop speeltje.

Derckx wilde via een eiceldonatie in het buitenland zwanger worden. Normaal gesproken worden bij de vruchtbaarheidsbehandelingen in een reageerbuis bevruchte eicellen van jongere vrouwen gebruikt. Die zaten er nu ook bij, maar de Kinder Sorpresa is er blijkbaar tussendoor geglipt.

[Lees verder]

Petitie Haïti

2011-03-22T22:19:00.001+01:00

Foto: SOS Kinderdorpen

De NAS had het al aangekondigd: ze wil graag adopties uit Haïti hervatten. Er is nu zelfs een on-line petitie om haar wens kracht bij te zetten. Teken de petitie vooral niet.

Haïti heeft onvoldoende juridische mogelijkheden om kinderhandel te voorkomen. Je kunt er zonder problemen een 'weesje' verkopen aan een kindertehuis en dat tehuis kan zonder problemen naar een buitenlands adoptiekanaal sluizen. DNA-tests en handtekeningen zijn er makkelijk te vervalsen bij kinderen die 'afgestaan' zijn. Uiteindelijk moet je bij adoptie kunnen vertrouwen op de juistheid van het papierwerk. Zolang je dit niet kunt, is interlandelijke adoptie geen adequate optie voor Haïti.

Wanneer leren we eens van Guatemala, Cambodja, Roemenië, Vietnam en Ethiopië? Als je wat wilt doen voor de kinderen in Haïti: verzin dan wat beters. Begin een school. Steun ongehuwde moeders. Stuur geld naar SOS kinderdorpen. Adoptie is nu in ieder geval niet in hun belang. Kinderen worden er gestolen van hun familie, en handelaren, tussenpersonen en ambtenaren verdienen er flink geld mee, zodra adoptie weer mogelijk wordt.

Not happy and not sad

2011-03-16T10:23:00.003+01:00

Gisteren luisterde ik naar het het liedje This Night Has Opened My Eyes van The Smiths (dat doen veertigers nou eenmaal soms als ze op de fiets zitten). Ik had het misschien wel 100 keer eerder gehoord, maar ik realiseerde me plotseling waar het over ging:

In a river the colour of lead
immerse a baby's head
wrap her up in the News Of The World
dump her on a doorstep, girl
this night has opened my eyes
and I will never sleep again

Een jonge vrouw staat haar baby af. En dat verandert haar leven onomkeerbaar:

The dream is gone
but the baby is real
oh you did a good thing
she could have been a poet
or, she could have been a fool
oh you did a bad thing
and I'm not happy
and I'm not sad

De belangrijkste boodschap van hele boeken en blogs, gevangen in één liedje:

Liefdevol en stimulerend

2011-03-15T15:48:00.000+01:00

Sigmund - Peter de Wit

Stotteruniversum

2011-03-14T21:47:00.001+01:00

De wereld van het stotteren is een parallel universum waar ik voorheen nooit weet van had. Maar omdat zoon (6) stottert (overigens net als zijn overgrootvader in Colombia), ben ik me er in gaan verdiepen. Het is feitelijk een timingstoornis: je 'praatspieren' volgen het spraakcentrum in je hersens niet precies zoals het de bedoeling is. Zoon spreekt soms weken achter elkaar bijna vloeiend, maar nu zit hij in een fase waarin hij bij elke zin wel een paar keer blijft steken. Soms trekt hij er ook grimassen bij. Een jaar of twee geleden waren we al bij een logopedist geweest. Hij zat er destijds helemaal niet mee dat hij stotterde en de logopedist gaf aan dat therapie alleen werkt als zoon gemotiveerd is.

Gisteravond suggereerde ik dat het misschien nu wel een goed idee was om te kijken of de spraakjuf hem kon helpen om vloeiender te praten. Daar was hij het helemaal niet mee eens: "Ik ik ik w-wil mezelf blijven", zei hij en hij dook met zijn hoofd in zijn kussen.

Vanochtend was het eerste wat hij zei (hij keek er erg serieus bij): "Ik kan ook praten zonder te stotteren. Dus, ik hoef niet naar stotter- les." Daar is natuurlijk speld tussen te krijgen. Ik heb de logopedist nog maar even niet gebeld.

All I Need

2011-03-14T13:29:00.018+01:00

Ik kocht pas The King of Limbs, het nieuwste album van Radiohead, op mp3. Ik wilde er ook een CD van en vulde de CD verder met het vorige album In Rainbows. Op dat album staat All I Need, dat twee jaar geleden door MTV werd gebruikt voor een campagne tegen kinderarbeid en kinderhandel. De tekst heeft weinig te maken met de inhoud van de clip, behalve misschien de regel I am all that you choose to ignore. Kippenvel.

Overigens: uiteraard is adoptie geen oplossing voor kinderarbeid. Eerlijke handel wel.

Nog twee documentaires

2011-03-12T21:04:00.002+01:00

Ik ben nog niet erg ver gekomen met het kijken naar de docu van BNN over draagmoeders. Waarom vind ik mensen die 'alles uit de kast' willen voor een kind altijd zo onaardig? Gelukkig zijn er komende week nog twee documentaires te zien die te maken hebben met adoptie.

Marie Helene Elleboudt. Foto: Buiten de Lente

Dinsdag 15 maart verschijnt om 22.05 uur op Canvas in de serie Taboe Buiten de Lente, een documentaire over twee vrouwen die hun kind hebben afgestaan. Marie Helene Elleboudt en Isabelle Leroy hebben elk op hun manier heel erg geworsteld met de afstand. Het is pas toen zij hun kind terugvonden dat hun leven weer op z’n plaats kwam. Ellenbout zegt over de film: 'De pijn van de afstand gaat niet weg, de diepe liefde die je elke dag van je leven voelt voor dat kind ook niet. Hopelijk maakt deze documentaire het gevoelig onderwerp van "een kind afstaan" bespreekbaar en heft het de sluier van angst en pijn op die geboortemoeders vaak in de schaduw houdt'.

Donderdag 17 maart om 23 uur op Nederland 2 wordt Eigen Volk uitgezonden, een film die Neske Beks maakte over haar jeugd. Ze groeide als zwart meisje op bij een witte Vlaamse pleegfamilie. In de jaren '70 was de familie idealistisch, multicultureel en kosmopolitisch, maar drie decennia later stemt de helft Vlaams Belang.

Neske Beks met haar pleegfamilie. Foto: Eigen Volk

Ethiopië pakt witwassen aan

2011-03-09T22:41:00.004+01:00

Foto: SOS Kinderdorpen

Het Ethiopische Ministerie voor Vrouwenzaken heeft aangekondigd dat het met ingang van 10 maart het aantal adoptiezaken dat het per dag behandelt gaat verminderen van 50 naar 5. Het wil de dossiers beter gaan controleren, vanwege de hardnekkige fraude en misstanden die plaatsvinden bij adopties van Ethiopische kinderen. Om die reden hadden de Stichting Afrika en de Vereniging Wereldkinderen al in september 2009 adopties uit Ethiopië opgeschort.

De Amerikaanse kritische adoptieorganisatie Ethica juicht de beslissing toe. Hopelijk slaagt Ethiopië erin om de frauduleuze adoptiebemiddelaars het land uit te werken. De vraag is of dat genoeg is. Zelfs de Vereniging Wereldkinderen, die volgens Amerikaanse maatstaven ongetwijfeld een uiterst zorgvuldige bemiddelaar is, kreeg te maken met dubieuze tussenpersonen en vervalste adoptiepapieren.

De rechten van Rahuls ouders

2011-03-08T09:22:00.008+01:00

Nagarani en Kathirvel, de vermoedelijke ouders
van Rahul. Foto: ACT.

"Rahul" (12), de jongen die waarschijnlijk als peuter is gestolen in India en is geadopteerd in Nederland, hoeft geen DNA af te staan. Zijn vermoedelijke Indiase ouders hadden dit geëist voor de rechtbank Zwolle-Lelystad. De toelichting op het vonnis is erg interessant.

De rechter erkent de mogelijkheid dat de eisers inderdaad de ouders zijn en dat dat het 'in beginsel in het belang van (adoptie)kinderen is om te weten wie hun biologische ouders zijn'. Maar de rechter leunt zwaar op het psychologisch rapport van 'deskundige 1'. Daarin staat dat Rahul niet wil meewerken aan een DNA-test. Zijn besluit 'wordt niet ingegeven door eenzijdige angst of loyaliteit naar de adoptiefouders maar door een weloverwogen afweging hoe hij zijn leven nu graag wil leven'. Hij wil misschien later wel een DNA-test, maar niet nu.

De verdedigers van Rahuls Indiase ouders waren ontevreden over het psychologisch rapport en hebben 'deskundige 2' ingeschakeld. Zij adviseert dat 'een onafhankelijke partij de verantwoordelijkheid van Rahul overneemt en voor hem beslist spoedig een DNA-onderzoek te doen'. De rechter is echter niet onder de indruk van haar alternatieve hypotheses en verwijzingen naar de adoptieliteratuur, want de rechter moet een beslissing nemen 'in deze bijzondere en specifieke situatie waarin Rahul verkeert en waarnaar deskundige 2 geen onderzoek heeft gedaan'. Dat zou uiteraard ook niet zijn toegestaan door Rahuls adoptieouders.

Ik vond al eerder dat de gang naar de rechter niet de verstandigste optie was voor de betrokkenen. Ze zijn eigenlijk terug bij af en de arme Indiase ouders van Rahul moeten ook nog € 4.763 aan proceskosten betalen. Maar de uitspraak schept wel duidelijkheid voor vergelijkbare gevallen in de toekomst. Biologische ouders hebben een uiterst zwakke positie in dit soort zaken, zelfs als ze beroofd zijn van hun kinderen. Dat stemt treurig.

Kinderen hebben het recht om te weten wie hun ouders zijn, maar ouders hebben blijkbaar niet het recht om te weten wie hun kinderen zijn.

PS ACT gaat met de pet rond voor Nagarani en Kathirvel.
PS2 Geadopteerde Triangle zet de zaak heel helder uiteen op het forum van het Adoptie Trefpunt.
PS3 Het Samenwerkingsverband Interlandelijk Geadopteerden steunt de uitspraak van de rechter, United Adoptees International vindt dat Rahul 'tegen zichzelf in bescherming had moeten worden genomen' en dat 'het aanpakken van heling van adoptiekinderen blijkbaar weinig prioriteit heeft'.
PS4 Familieleden van Argentijnse gestolen kinderen hebben wel het recht op een DNA-test, zelfs als de geadopteerden niet meewerken.

Doe de test

2011-03-07T21:40:00.031+01:00

Pleegzorg Nederland is een campagne begonnen om nieuwe pleegouders te werven. Ook homo's en alleenstaanden kunnen sinds kort pleegouder worden.

Je kunt een testje doen om te kijken je geschikt bent als pleegouder. Eén van de tien vragen luidt bijvoorbeeld: 'Een pleegkind houdt in principe altijd contact met zijn ouders. Hoe kijk je daar tegenaan?' Toen ik het testje had gedaan kreeg ik als respons: 'Pleegzorg lijkt helemaal bij jou te passen. Ben je misschien al pleegouder?'

Die respons krijgen vast de meeste adoptieouders.

Slecht opgevoed

2011-03-05T20:51:00.000+01:00

Sigmund - Peter de Wit

Nier te koop - kind te koop?

2011-03-04T20:39:00.005+01:00

Ingrid Geesink en Chantal Steegers van het Rathenau Instituut publiceerden vandaag hun boek Nier te koop - Baarmoeder te huur. De Volkskrant wijdt er een hele pagina aan en op op donderdag 10 maart om 9 uur zendt BNN de bijbehorende documentaire Baby te koop uit.

Het klopt natuurlijk dat Nederland geen eiland is. (Vermogende) Nederlanders en Belgen regelen in India of Oekraïne draagmoeders in ruil voor geld, wat hier niet is toegestaan. In de VS kun je een baby bestellen voor ongeveer €100.000, met take-homegarantie. Eicellen doen soms meer dan €25.000. De vraag is of we daarom commercieel draagmoederschap ook hier moeten toestaan. 'Een beetje altruïsme en een beetje geld', volgens Ingrid Geesink.

Wat betreft nieren, voorhuiden en bloed kan ik een heel eind met haar redenatie meegaan. Maar als het gaat om eicellen, sperma en draagmoeders gaat het niet alleen om een transactie tussen volwassen, maar worden kinderen op bestelling gecreëerd. En wie verdedigt hun belangen?

Of bekijk de flash versie.

Ras in de klas

2011-02-27T13:27:00.003+01:00

Illustratie: Vlado / FreeDigitalPhotos

Dochter (4) is een mestiza. Ze heeft pikzwart haar, donkerbruine ogen en een lichtbruine huid. Haar klas bestaat overwegend uit blonde meisjes en jongetjes; in totaal 30 stuks. Diep respect voor de juf die er heel goed in slaagt orde te scheppen in die wriemelende kleutermassa. Maar dat terzijde.

Laatst vroegen we dochter met wie ze zoal speelt in de klas. Het waren S., S., E. en B. In de zee van blonde kindertjes speelt onze mestiza uitgerekend met de meisjes met Marokkaans, Indonesisch, Surinaams en Pakistaans bloed.

Het zou natuurlijk toeval kunnen zijn - bij onze zoon hebben we nooit gemerkt dat kleur een rol zou kunnen spelen - maar opvallend is het wel. Misschien is het een meisjesdingetje? Iemand ervaring?

Familie

2011-02-24T22:58:00.004+01:00

Foto: Michelle Meiklejohn /
FreeDigitalPhotos

In mijn stukje over Leven in Cauca schreef ik bijna terloops dat "onze familieleden lijden onder het geweld". Een anonieme lezer (ik vrees een adoptieouder) reageerde met: '"Onze" familieleden??? Wat zijn het dan van jou?'.

Als een kind je zoon kan worden door adoptie, waarom zouden dan zijn moeder en broers en zussen niet ook familieleden worden? En hoe je die dan moet noemen? Het Nederlands kent er geen woorden voor - waarschijnlijk omdat we een heel beperkte opvatting hebben over wie familie is en wie niet. We hebben zelfs een apart woord voor de kernfamilie: 'gezin'. Maar het ontbreken van woorden voor biologische familieleden van adoptiekinderen, betekent natuurlijk niet dat er geen familierelatie bestaat. Niet dat ik me nog meer familieleden wil 'toe-eigenen', maar door de adoptie van dat ene kind worden twee families aan elkaar geklonken. Niet in juridische zin, maar wel in sociale zin.

Herenigde geadopteerden: help! Hoe beschrijven jullie de familierelaties tussen je biologische en adoptiebroers en -zussen? En tussen jullie adoptieouders en biologische ouders?

In Afrika schijnen ze allerlei familieleden zoals neven, nichten en jongere ooms en tantes allemaal met broer of zus aan te duiden. Dat lijkt me ook wel wat: zoons Colombiamoeder is dan een 'zus' van mij en haar (andere) kinderen neefjes en nichtjes. Dat voelt wel goed.

Reformatorische adopties

2011-02-18T22:29:00.003+01:00

Rein-Pieter Ras, Colombiaanse Urker
Foto: RD

In het Reformatorisch Dagblad staat een serie over adoptie. In vijf delen interviewt het RD geadopteerden en in het laatste deel mag Annerieke Berg haar visie geven. Alle geïnterviewde geadopteerden komen (uiteraard) uit de bible belt. De serie geeft een aardig beeld over hoe het is om op te groeien als geadopteerde in een christelijk gezin. Thema's als afstand, roots en ras komen kort aan de orde.

Rein-Pieter Ras zegt bijvoorbeeld over pesterijen vanwege zijn huidskleur: "Daar leer je wel mee om te gaan. Ieder mens is naar Gods beeld gemaakt. Er is voor mij geen verschil tussen blanke en bruine mensen." En Johan van Arnhem zegt: "Ik zie in mijn kinderen eigenschappen terug die ik niet kan plaatsen. Mijn vrouw en ik zeggen soms tegen elkaar: Van wie zouden ze dat hebben? Er ontbreken schakels."

Het interview met Annerieke Berg is het laatste uit de serie. Het leek me een gemiste kans om het laatste woord aan een adoptiemoeder te geven, maar Annerieke heeft een behoorlijk genuanceerde blik op adoptie: "Het was nooit de bedoeling dat deze kinderen in een ander land zouden opgroeien. Ze hebben alles moeten verliezen om hier te zijn. Als je dat beseft, kijk je met andere ogen naar je kind".

Consultatie

2011-02-16T22:17:00.001+01:00

Foto: solkyan.nl

Opvoedadviezen verschillen sterk per tijd en cultuur. Dat schrijft René van der Veer, bijzonder hoogleraar in de geschiedenis van de pedagogiek in Leiden, in zijn boek Opvoeden door beginners. Volgens hem moet je stellige opvoedadviezen niet zo maar opvolgen. Het is in het algemeen best een goed idee om kritisch na te denken, dus echt opzienbarend is dat advies niet.

Ik denk dat de meeste opvoedproblemen ontstaan, doordat ouders conflicten willen vermijden of omdat ze geen 'repertoire' hebben met effectieve handelingen om ongewenst gedrag te voorkomen of te stoppen. Maar dat terzijde.

Ook adoptieouders krijgen karrenvrachten vol adviezen. Hier geldt eveneens dat ze ongetwijfeld tijd- en cultuurgebonden zijn. Tot ver in de jaren negentig leek het een goed idee om het maar zo min mogelijk over de biologische familie van adoptiekinderen te hebben. En het geen-bodemsyndroom uit de jaren tachtig heet nu hechtingsprobleem (of -stoornis).

Onze grappigste ervaring met het consultatiebureau was toen zoon net bij ons was. De wijkverpleegkundige kwam langs met een vragenlijst en vroeg onder andere welke ziektes bij ons in de familie voorkomen. Mijn lief suggereerde dat deze vraag wellicht niet zo ter zake deed, omdat zoon was geadopteerd, maar de vraag moest toch echt worden beantwoord. Ergens in zoons dossier staat nu dat zijn beide opa's hartkwalen hebben. Het is vooralsnog niet duidelijk hoe het gaat met zijn andere twee opa's.

Leven in Cauca

2011-02-14T16:31:00.019+01:00

Still van TVCaracol

Ik schreef al eerder dat we contact hebben met de moeders van onze kinderen. Zoons moeder woont in een dorpje in het departement Cauca, waar overwegend indegenas wonen. Het is voor haar een heel gedoe om naar de dichtstbijzijnde stad (Cali) te reizen.

De laatste jaren gaat het steeds beter met Colombia. De economie groeit er met meer dan 5% per jaar, het geweld neemt af en toerisme wordt er steeds gewoner. Maar te midden van de berichtgeving over vrijlatingen van gijzelaars door de FARC waren er ook twee berichtjes over geweld in Cauca, op luttele afstand van het dorp waar zoons moeder woont.

Hernando Vitonaz, pas 22, kwam woensdag om in Tacueyo: hij had de pech dat hij tussen twee vuren terechtkwam toen het leger guerrilleros van de FARC bestookten. Een andere man moest worden opgenomen in het ziekenhuis. De 69-jarige Fabio Valencia uit Piendamo is donderdag dood aangetroffen nadat hij was ontvoerd. President Santos beschuldigde de FARC van zijn ontvoering.

Het zijn het soort berichten dat nooit de Nederlandse kranten haalt. Maar onze familieleden in Cauca lijden er onder het geweld - nota bene in de regio waar hun volk al vele eeuwen woont - door een conflict waar ze niets mee te maken (willen) hebben. En wij maken ons zorgen.

Vruchten van Ethiopië

2011-02-13T17:24:00.002+01:00

Foto: allAfrica.com

Het rapport van Against Child Trafficking dat Wereldkinderen heeft laten maken was al uitgelekt naar Trouw en naar Brandpunt. Nu staat het ook helemaal online bij Pound Pup Legacy. Het rapport getiteld 'Fruits of Ethiopia' is het product van een staaltje action research, wat onder andere blijkt uit het woordgebruik, en allerlei onderstrepingen en cursiveringen. Achtergrondbeschrijvingen, resultaten en conclusies staan soms dwars door elkaar. Dat is een gemiste kans, want voorstanders van hervatting van adoptie uit Ethiopië kunnen het rapport op een aantal punten gemakkelijk afserveren op wetenschappelijke gronden.

Het rapport geeft een behoorlijk onthutsend inzicht in de gang van zaken bij (sommige?) adopties in Ethiopië. Wat wel opvalt is dat er met een westerse bril is gekeken naar de procedures in Ethiopië. Wetsteksten en uitspraken van geïnterviewden worden nogal absoluut geïnterpreteerd. Er lijken ook veel inconsistenties in de Ethiopische wetgeving. Het is me wel duidelijk geworden dat het Ethiopische rechtssysteem niet in staat is om interlandelijke adopties zodanig te controleren dat het aannemelijk is dat rechten van kinderen en hun families adequaat worden gewaarborgd. Maar oordeel vooral zelf.

Eén van de vele paradoxen bij adoptie is dat kinderen die in de grootste nood verkeren, niet interlandelijk kunnen worden geadopteerd, omdat de landen waarin ze wonen onvoldoende zijn uitgerust om de bijbehorende procedures goed uit te voeren.

Statistiek

2011-02-09T22:44:00.004+01:00

Foto: Savit Keawtavee / FreeDigitalPhotos.net

Uit een onderzoek van Wendy Tieman en anderen blijkt dat jongvolwassen geadopteerden minder vaak intieme relaties hebben en minder vaak getrouwd zijn dan niet-geadopteerden. Dat lijkt minder dramatisch dan het is. Op het Forum van het Adoptietrefpunt staan een paar berichten die heel precies verwoorden hoe dat zit. Marike schrijft bijvoorbeeld:

Ik heb keihard gewerkt om van mijn 'enigszins geslaagde adoptie' tevens een geslaagd leven te maken. Opleidingen gedaan, mijzelf binnenste buiten gekeerd, banden hersteld, mijn moeder vergeven, moeder gevonden, banden hersteld, adoptiegezin blijven uitleggen, gevoelens blijven uiten, mijzelf nog maar eens binnenste buiten gekeerd, en veel, veel alleen geweest. Je kunt een boel 'maken', als je de wilskracht er voor hebt, maar de liefde, da's een heel ander verhaal, juist wanneer je haar niet kent. Niet er-kent, want niet herkent.

Ik ben alleen. Een boel ouders om me heen (4 stuks, in mijn geval), maar ben alleen. En ik maak mijzelf wijs dat ik je juiste man nog niet tegen ben gekomen, maar ik besef dat ik bij alle ándere mannen wel érg snel wegren. Ik kan niet anders. Ik geloof dat het niet eens verlatingsangst is, die verlating ben ik wel voorbij, afgewezen ben ik diep en vroeg genoeg. Het is meer de indruk die het 'opgroeien bij iets dat je vreemd is' heeft achtergelaten. Ik voel me zo ontzettend snel gevangen in een relatie en ben zo ontzettend als de dood in de idee dat het de verkeerde is, dat ik vast zal komen te zitten in iets dat niet van mij is, dat ik niet herken, zoals het voor mij voelde om op te groeien in het adoptiegezin.

"Kaaskopje" voegt er aan toe:

Ben ikzelf niet gewoon te kieskeurig, om het meteen al af te laten weten, nog voor iets beginnen kan, zonder het een kans te geven? Komt het omdat ik naar de buitenwereld een ander signaal afgeef dan ik in werkelijkheid ben? Dat ik bang ben, dat een eventele toekomstige partner me niet meer wilt, als ie weet van de adoptie en problematiek die daar aan vast hangt? Dat ie eigenlijk "een kat in de zak koopt" met een leuke goed-uitziende vrolijke vrouw, die haar leventje op de rails heeft? Heb ik een hechtingstoornis, minderwaardigheidscomplex bindingsangst of verlatingsangst? Wie zal het zeggen, ik ben er nog niet uit, maar moeilijk is het wel. Of is dat het gewoon heel moeilijk is om je weer aan iets "vreemds" te moeten binden?

Gelukkig zijn er ook talloze geadopteerden met betekenisvolle relaties, maar zo zien de verhalen achter de statistieken er dus uit. Maja meldt dat ze veel baat heeft gehad bij EMDR en daardoor de ware heeft gevonden, maar wie kan al die andere eenzame geadopteerden helpen?

Gestolen kinderen

2011-02-07T22:51:00.005+01:00

Een Ruc-moeder toont de foto
van haar verdwenen kinderen.

In een week tijd waren er drie berichten over kinderen die gestolen waren voor adoptie.

In 2006 werden families van de etnische minderheid Ruc uit de Vietnamese provincie Quang Binh misleid. Hun dertien kinderen zouden in de stad een opleiding krijgen, maar in plaats daarvan werden ze naar Italië en de Verenigde Staten gebracht voor adoptie. Ze proberen nu hun kinderen terug te krijgen, maar ik vrees dat ze weinig kans van slagen hebben. De Italianen melden alvast dat er niets mankeert aan de adoptiepapieren.

Het was al lang bekend dat onder het regime van Franco baby's van dissidenten werden gestolen en geplaatst bij families die Franco wel OK vonden. Na de dood van de generalísimo gingen de praktijken in sommige ziekenhuizen vrolijk verder, omdat er grof geld aan werd verdiend. De betreffende kinderen staan juridisch erg zwak, omdat er geen adoptiedocumenten zijn.

En in New York was in de jaren 70 en 80 een illegaal adoptiebureau actief dat 'hulp' bood aan zwangere alleenstaande moeders en hen vervolgens onder druk zette om hun kinderen af te staan voor adoptie. De kinderen zijn nu op zoek naar hun moeders. Er zijn wel adoptiepapieren, maar helaas zijn de dossiers 'verzegeld' in deze staat. De kinderen hebben dus geen toegang tot de gegevens.

De overeenkomst tussen deze zaken? Documenten moeten correct zijn, aanwezig en toegankelijk. Anders is er geen sprake van adoptie, maar van kinderhandel, of worden geadopteerden en afstandsmoeders ernstig gedupeerd.

Starting-life crisis

2011-02-04T11:25:00.000+01:00

"Door de overvloed aan keuzes kampen veel kinderen met een Starting-life crisis. Om dit te voorkomen, zullen we anders moeten gaan opvoeden, zegt kinderpsycholoog Bert Bokhoven. Bokhoven pleit voor een postmoderne opvoeding, waarin het kind leert om zichzelf te relativeren."

Draagmoederschap

2011-02-01T23:07:00.006+01:00

Het aantal internationale adopties is ruwweg gehalveerd sinds 2004. Het wordt steeds moeilijker om een kinderwens te vervullen voor onvruchtbaren, homo's en alleenstaanden. Sommigen van hen vinden een zus of vriendin bereid om draagmoeder te worden. Zolang het betreffende kind daar alles over te weten komt vind ik dat wel prima. Zelfs als de draagmoeder haar onkosten vergoed krijgt.

Het is een ander verhaal als er sprake is van commercieel draagmoederschap. Niet alleen omdat het risico bestaat dat de draagmoeders worden uitgebuit, maar ook omdat kinderen handelswaar worden. Een klompje cellen met prijskaartje. Is dat anders bij adoptie? Adoptiekinderen zijn - uitzonderingen daargelaten - niet gebaard met de bedoeling om hen vervolgens mee te geven aan wildvreemde vermogende buitenlanders. Ook al worden bij adoptie (soms illegale) betalingen gedaan aan tehuizen en tussenpersonen, in de meeste gevallen is het uitgangspunt het idee dat een kind zijn dagen niet in tehuis hoeft te slijten maar kan opgroeien in een gezin. En is het uitgangspunt niet de behoeften van wensouders.

En hoe zou het voelen om een commercieel-draagmoederschapskind te zijn? Wie is gevoelsmatig je moeder, je vader? Waar liggen je wortels? Bij wie en waar voel je je thuis? Ik - opgegroeid bij mijn eigen ouders - kan me nauwelijks voorstellen hoe het is om de antwoorden op deze vragen niet te weten. Zoals je als witte Nederlander nauwelijks iets merkt van racisme. Als adoptieouder heb ik wel enig idee van de worsteling van veel geadopteerden met hun identiteit. Ik denk dat de visie van adoptieouders er daarom meer toe doet in de meningencaroussel over commercieel draagmoederschap dan die van wensouders. Maar de echte deskundigen op dit gebied zijn geadopteerden. Triangle schrijft bijvoorbeeld:

Kinderen zijn geen artikelen die maar te pas en onpas geëxploiteerd mogen worden. Commercieel draagmoederschap, ongeacht in welk land, is naar mijn beleving en zienswijze exploitatie, marktwerking. Vraag en aanbod.

Totdat de eerste commercieel-draagmoederschapskinderen zelf hun mond open kunnen doen moeten we vooral luisteren naar wat geadopteerden over dit onderwerp te melden hebben. En de wensouders dan? You can't always get what you want (But if you try sometime you find - You get what you need).

Update 12 februari: interessante blogpost over commercieel draagmoederschap op RHRealityCheck.org: 'women who act as global surrogates often live under lock and key while pregnant—in pregnancy camps of sorts—and they face shame and stigma in their home communities'.

Update 27 februari: nog meer ethische bezwaren: Het kind wordt besteld: het wordt koopwaar. De draagmoeder wordt betaald: zij is de fabriek die de bestelling produceert.

In-de-wereld-zijn

2011-01-28T14:33:00.002+01:00

Zoon (6) neemt denkt geregeld na over de zin van het bestaan. Dat leidt soms tot opmerkelijke inzichten. Zo zei hij laatst tegen dochter (4): 'God staat altijd naast je. Maar als je naar hem toeloopt gaat hij een stapje opzij'. Arme dochter wist niet zo goed wat ze daarmee moest en ging stoïcijns verder met haar spel.

Vanmorgen op weg naar school zei hij: 'Misschien zijn wij allemaal playmobilpoppetjes, waar iemand anders mee aan het spelen is.' Ik zei: 'Ik ben geen playmobilpoppetje. Kijk, maar: ik kan mijn knie buigen.' 'Maar misschien zitten we wel in een spelletje, of in een droom.' 'Tja', zei ik, 'Misschien zijn we helemaal niet echt. Maar hoe komen we daar achter?'

Daar gaat zoon over nadenken. Maar eerst naar school.

De SN-politie

2011-01-25T21:16:00.000+01:00

Bron: gokunming.com

Meer dan de helft van de kinderen die nu worden geadopteerd in Nederland heeft het predikaat Special Need (SN). Het gaat om medische risico's (infectieziektes, aangeboren ziektes), operabele handicaps (schisis, hartproblemen), of niet-operabele handicaps (ontbrekende ledematen, slechthorendheid, slechtziendheid).

Adoptiedeskundigen als Martijn Roessingh en Brian Stuy toonden aan dat er voldoende Chinese adoptieouders zijn voor gezonde tehuiskinderen. Wereldkinderen en Meiling stopten daarom in 2009 met de behandeling van nieuwe aanvragen voor niet-SN-kinderen. Ook voor de andere zendende landen liggen grote stapels aanvragen klaar voor gezonde kinderen, terwijl voor stapels dossiers met SN-kinderen in de hele wereld nauwelijks ouders te bekennen zijn.

Een stuk of vijf schrijvers op het Adoptieprikbord zijn fanatieke advocaten voor SN-kinderen. Bijvoorbeeld op het draadje waarin Janna aangeeft dat ze twijfelt over haar keuze voor niet-SN. Met bovenstaande argumenten proberen de advocaten aspirant-adoptieouders te bewegen om 'voor een SN-kindje te gaan'. Het helpt niet. Want de keuze SN of niet is vooral een kwestie van gevoel. Gelukkig was er ook een bijdrage van trotse mama. Zij schreef:

Hoi Janna,
Ik zou je willen vragen wat je tegenhoudt om voor een kindje met een special need te gaan? Wat is er dat je zo bang maakt dat je dit niet durft? Ik zou geen reden kunnen geven waarom je niet de moeder zou kunnen zijn en enorm zou kunnen houden van mijn twee SN kinderen uit China. Dat is voornamelijk wat mij pijn doet als je zo'n vraag stelt.

En wat betreft al die mensen die niet durven: adoptie van niet-SN komt binnenkort nauwelijks meer voor. Wachtlijsten voor niet-SN-kinderen worden zo lang dat je je voor je dertigste moet hebben aangemeld bij de Stichting Adoptievoorzieningen. En dat komt nu al nauwelijks voor.

Een koude douche

2011-01-24T21:47:00.007+01:00

November vorig liet dr. Phil een filmpje zien waarin adoptiemoeder Jessica Beagley haar zoontje Kristoff (7) straft met tabascosaus en een koude douche, omdat hij heeft gelogen. Het filmpje is gemaakt door een zus van het joch. Waarschuwing: mijn lief werd misselijk ervan - dat gebeurt misschien ook met jou.

Behalve door Jessica's pedagogisch onvermogen werd ik vooral geraakt door haar emotionele onbewogenheid. Ze handelt niet uit woede, maar gaat heel planmatig te werk. Ik weet niet of dat in haar voordeel is. De Russische autoriteiten zijn door het filmpje gealarmeerd en vandaag krijgen Jessica en Kristoff bezoek van diplomaten en mensen van hun adoptieorganisatie.

Maar wat is nu in het belang van Kristoff?

Update 30 januari: Jessica Beagley is aangeklaagd wegens kindermishandeling.

Adoptie op je hurken

2011-01-24T13:47:00.000+01:00

Op SchoolTV was een aflevering over adoptie. Met alle clichévragen en -antwoorden, dus hartstikke geschikt voor de doelgroep (en buurvrouwen, ouders van klasgenoten, oudtantes, vage kennissen enz.). Het begint na 17 minuten en 17 seconden.

Bekijk de video in andere formaten.

Wat is het probleem?

2011-01-23T21:26:00.004+01:00

Foto: Projects Abroad

Een verbod op twee nationaliteiten, een boete voor langstuderende studenten, een verhoging van de maximumsnelheid. Interessante oplossingen, maar voor welke problemen? En welk probleem lost de adoptieresolutie die het Europees Parlement (EP) woensdag heeft aangenomen eigenlijk op?

De eerste mogelijkheid is dat de juridische status van adoptiekinderen onduidelijk is of dat de adoptieprocedure erg ingewikkeld als hun ouders verhuizen binnen de EU. Maar als dat al zo is, dan is de resolutie daar wel erg vaag over en kan het meeste eruit worden geschrapt.
De tweede mogelijkheid is dat er in Europa veel kinderen in tehuizen zitten voor wie geen adoptieouders kan worden gevonden. Dat lijkt niet echt het geval. En als dat wel zo is, dan is beter dat het EP een resolutie aanneemt waarin het uitlegt hoe kan worden voorkomen dat die tehuizen überhaupt zo vol komen. Bijvoorbeeld door alleenstaande moeders of gezinnen met problemen te helpen.
De derde mogelijkheid is dat aspirant-adoptieouders steeds langer moeten wachten op een kindje. Het EP wil hen een steuntje in... Maar wacht, adoptie was toch een kinderbeschermingsmaatregel? Nee, dat zal het dus ook wel niet zijn.

Deze resolutie past prima in het rijtje met oplossingen voor niet-bestaande problemen. Anneke Vinke zei het al een jaar geleden: het is prima over adoptie te praten in Europa, maar alleen als onderdeel van een samenhangend kinderbeschermingsbeleid. De Italiaanse poging om Roemenië te dwingen weer kinderen naar het buitenland te laten gaan is afgewend door de resolutie een andere invulling te geven. Dat is vooralsnog het enige positieve dat over de adoptieresolutie te melden valt.

Italianen vangen bot

2011-01-20T21:56:00.003+01:00

Het Europees Parlement heeft de aangenomen resolutie over internationale adoptie online gezet. Ik heb de tekst een paar keer gelezen, en mij lijkt er niet zo veel mis mee. Geen woord over een Europees Adoptieagentschap en weinig gewauwel over vaagheden ('opheffen van onnodige bureaucratie' - dûh). Het lijkt erop dat de Italiaanse lobby om Roemenië te dwingen internationale adopties weer toe te staan als een boemerang terugkomt richting Italië, dat al een dubieuze reputatie heeft op het gebied van adoptie. Lees maar even mee:

Het Europees Parlement...

...is van oordeel dat waar mogelijk adoptie als eerste keus in het belang van het kind moet worden aangemoedigd, in het land van herkomst van het kind of in de vorm van een alternatieve gezinsoplossing, zoals een pleeggezin of woongroep, dan wel door het vinden van een gezin via internationale adoptie, in overeenstemming met de toepasselijke nationale wetgeving en internationale verdragen, en dat alleen tot plaatsing in een instelling zou moeten worden overgegaan als tijdelijke oplossing (artikel 3);
...verzoekt de lidstaten om de gevolgen van psychologische, emotionele, fysieke en sociaaleducatieve aard te onderkennen die kunnen optreden wanneer een kind verwijderd wordt van zijn of haar plaats van oorsprong, en om passende bijstand te verlenen aan de adoptiefouders en het geadopteerde kind (artikel 8);
...verzoekt de lidstaten met klem specifiek aandacht te besteden aan kinderen met bijzondere behoeften, zoals kinderen die medische verzorging nodig hebben en kinderen met een handicap (artikel 9);
...verzoekt alle EU-instellingen en alle lidstaten actief te participeren in de strijd tegen de handel in kinderen met het oog op adoptie (artikel 11).

Mijn achting voor het Europees Parlement is gestegen. Of zie ik iets over het hoofd?

Debat Europees Parlement

2011-01-17T23:17:00.006+01:00

Eurocommissaris Kristalina Georgieva.

Ik heb vanavond live gekeken naar het debat over de adoptieresolutie van het Europees Parlement. Vol vuur brachten de parlementariërs hun punten naar voren: met brede armgebaren, strakke kaken, overslaande stemmen in - soms verbeten - one minute speeches. "Ik zou willen dat EP-leden ook zo gepassioneerd waren over andere onderwerpen", verzuchtte één van de afgevaardigden.

Het patroon was duidelijk. Vooral Italiaanse en Spaanse afgevaardigden kwamen op voor aspirant-adoptieouders die uit Oost-Europa willen adopteren. Zij suggeren dat er vele weeskinderen in tehuizen liggen te verkommeren. Ierse, Britse en vooral Roemeense parlementsleden kwamen op voor de rechten van kinderen en hun (gewoonlijk springlevende) familieleden: "Het is toch treurig dat in Europa nog steeds worden afgestaan uit armoede? We moeten families helpen, zodat ze zelf kunnen zorgen voor hun kind."

Ik was erg onder de indruk van de Europese Commissaris Kristalina Georgieva. Zij benadrukte dat we in Europa de rechten van de kinderen moeten waarborgen, dat we binnen Europa adopties moeten erkennen, dat het Roemeens verbod op internationale adoptie uitsluitend een Roemeense aangelegenheid is en dat de Commissie al actief is in het Haags Adoptieverdrag. Ze is niet van plan nieuwe regelgeving te ontwikkelen voor intra-Europese adopties.

Ten slotte vertelde ze nog dat ze zelf een peetmoeder is van een adoptiekind en dat ze de complexiteiten bij adoptie goed kent. En dat het belang van het kind het belangrijkst is. Wat dat ook moge betekenen.

Wij tegen hen

2011-01-17T09:54:00.005+01:00

Bron: Adopted - The Movie

Op veel blogs en andere teksten over adoptie worden de tegengestelde belangen tussen geadopteerden en (aspirant) adoptieouders uitvergroot. (Over de belangen van biologische familieleden wordt helaas niet zo veel gesproken, en dat doe ik hier nu ook even niet.) Die vermeende tegenstelling is natuurlijk een groteske vereenvoudiging van de situatie. Niet alleen geadopteerden hebben heel verschillende ervaringen, opvattingen en doelstellingen; dat geldt ook voor adoptieouders. Ter aanvulling van Campbell, die een poging deed om geadopteerden in te delen, zal ik een poging doen voor adoptieouders. Hou je vast.

Je hebt (aspirant) adoptieouders die:

Primair onvruchtbaar, secundair onvruchtbaar of vruchtbaar zijn;
Religieus, agnostisch of atheïstisch zijn;
Een kind willen 'redden', 'gewoon' een kind willen of beide;
Rijk zijn of die rondkomen van een modaal inkomen;
Laagopgeleid of hoogopgeleid zijn;
Adopteerden uit Nederland of uit het buitenland;
Homoseksueel, alleenstaand of heteroseksueel zijn;
Kinderen van Europese, Aziatische, Amerikaanse, Afrikaanse afkomst of combinaties daartussen adopteerden;
Kleurbewust, kleurenblind of racistisch zijn;
In blanke buurten wonen en die in multiculturele buurten wonen;
De taal en cultuur van hun kind meenemen bij de opvoeding of die daar niets mee hebben;
Een voorkeur hebben voor een specifiek land of die het niet uit maakt;
Doen alsof hun kinderen 'gewoon' van hen zijn, die juist de adoptiestatus van hun kinderen benadrukken of iets ertussen in;
Special-needskinderen kregen die gezond bleken, special-needskinderen kregen die serieuze special needs hebben of 'gezonde' kinderen kregen die special needs bleken te hebben;
Transparante adoptiedossiers essentieel vinden of die sommige onduidelijkheden in dossiers acceptabel vinden;
Bewust kiezen voor een bepaalde vergunninghouder of die min of meer toevallig bij een vergunninghouder terechtkomen;
Het een goed idee vinden om nieuwe kanalen te ontwikkelen of die daar huiverig voor zijn;
Contact willen met biologische familie of die dat niet zien zitten;
Ook pleegouders zijn of die absoluut geen pleegouder willen zijn;
Zich verdiepen in het onderwerp adoptie of die dat niet doen.

Alle combinaties zijn geloof ik wel mogelijk. De variabiliteit binnen de groepen zorgt ervoor dat dialogen ~~een beetje~~ ingewikkeld zijn: zodra je denkt dat je eruit bent is er altijd wel iemand die roept: "Ja, maar...". Ik ben het zelf geregeld oneens met sommige geadopteerden, maar ik voel me bepaald niet vertegenwoordigd door verenigingen van adoptieouders. Mijn hoop is wel dat beslissingen over adoptie worden genomen op basis van feiten en argumenten en niet op basis van lobby-acties van deelverzamelingen van één van de belangengroepen. En daar lobby ik dan weer voor.

P.S. De term het belang van het kind heb ik hier bewust niet gebruikt, omdat het van alles kan betekenen.
P.S. 2 Sorry voor deze lange post. Volgende keer weer een korte.

Arroz con pollo

2011-01-15T23:28:00.001+01:00

Bron: Green, eggs and dirt.

Zoon (6) moest voor school een recept inleveren voor een kookboek, dat een cadeautje voor zijn juf gaat worden. 'Welk recept zullen we kiezen?', vroeg mijn lief aan hem. 'Dat eten met rijst uit Colombia... Hoe heet het ook al weer?', vroeg hij. 'Arroz con pollo - rijst met kip?' 'Jaaa!', riep hij uit.

Dat was wel een beetje een verrassing, want zoon is één van de weinige kinderen die niet dol is op vlees. Maar we vonden het wel een heel stoere keuze van hem. Ik heb het recept van de site van Jairo Bernal geprint en hij heeft er een kip, rijst en een Colombiaanse vlag bij getekend.

Vandaag hebben we weer arroz con pollo gegeten. Voeg nog wel vlak voor het serveren twee eetlepels vers gesneden koriander toe aan het recept van Jairo. Dan smaakt het echt naar Colombia!

Wikipedia 10 jaar

2011-01-14T23:28:00.003+01:00

Op 9 februari 2007 was ik het zat. Ik vond het artikel over adoptie op Wikipedia zwaar beneden peil. Vertwijfeld keek ik naar de uitnodigende knop "bewerken" op de pagina. Zou ik?

Ik heb erop geklikt. Vele honderden malen. Al snel mengde ook ene Hilbrand W.S. Westra zich in op de bewerkpagina. Soms typte hij lange stukken, bijvoorbeeld over de Joodse pleegkinderen en soms verwijderde hij alleen 'biologische' bij 'familie'. Samen werkten we met horten en stoten aan het artikel. We mailden en pasten elkaars teksten aan. Ik ploegde door boeken en websites en liet me inspireren door de Duitse en Engelse Wikipedia-artikelen over adoptie. Maar het meest leerde ik van Hilbrand. Omdat hij zelf geadopteerd is, bekeek hij bijna alles van een andere kant dan ik gewend was. Met zijn inbreng en die van andere Wikipediagebruikers werd het artikel steeds langer en beter. Ik besloot om het gedeelte over Nederland af te splitsen en later om het artikel aan te melden als etalage-artikel. Het is nu één van de 237 artikelen die in de etalage staan van de totaal 665.623 Wikipedia-artikelen. Iedere dag wordt het artikel zo'n 100 keer bekeken. Zelfs geadopteerden steken er nog wat van op!

Met Hilbrand heb ik nog geregeld contact. Ik krijg geregeld een kritisch mailtje naar aanleiding van mijn schrijfsels en soms krijg ik een soort van compliment (geloof ik). Maar iedere keer wordt ik er wat wijzer van.

Vlieg er niet in

2011-01-11T21:21:00.011+01:00

Bron: Blaque Ink

In het NRC Weekblad van zaterdag krijgt de Nederlandse Adoptiestichting (NAS) uitgebreid de gelegenheid om zich op de borst te slaan. Acht pagina's in full color onder de titel "Ingevlogen Kinderen". Tjonge, wat was het toch een schitterend idee om al die zielige Haïtiaanse kinderen met het vliegtuig op te halen. En wat gaat het GE-WEL-DIG met al die kinderen! Wel jammer dat het lijk van adoptierechter lag te vergaan onder de puinhopen van het Paleis van Justitie. Moesten ze nog snel een andere autoriteit bereid vinden om haar handtekening te zetten.

Ook jammer dat er zo veel is waarover het artikel met geen woord rept. Bijvoorbeeld over de moeder die haar twee kinderen zowat uit de bus richting vliegveld moest trekken, omdat ze hen bij zich wilde houden. En over andere familieleden die voor altijd onwetend zullen blijven over het lot van hun kinderen, die wél in het vliegtuig zaten. Over de kosten van deze operatie en wie die hebben gedragen. Over de geschiedenis van adoptie uit Haïti, die dusdanig getekend was door kinderhandel, geknoei met documenten en corruptie dat Wereldkinderen al in 2008 had besloten te gaan stoppen met adopties uit Haïti. Over de gevoelens van deze groep kinderen als ze volwassen zijn en ontdekken dat de juridische basis voor hun adoptie voor de meesten enigszins, maar voor sommigen zeer dubieus was. En over de wens van de NAS om desondanks het liefst morgen weer te beginnen met adopties in Haïti.

In tegenstelling tot andere adoptieouders sta ik dus niet te juichen over dit artikel.

... spuit modder

2011-01-10T16:41:00.007+01:00

Bron: Dutchgrammar.com

Hieronder de hele uitzending van Brandpunt over adoptie uit Ethiopië en het verhaal van Betty. Wereldkinderen schreef een uitgebreid repliek (in de uitzending waren alleen twee quotejes opgenomen van Martien Miedema, de adjunct-directeur). De essentie is:

De gegevens in het adoptievonnis over Betty waren weliswaar incorrect, maar de juiste gegevens waren wel aan de adoptieouders doorgegeven;
Het is niet juist dat "het gehele adoptieproces is doorspekt van frauduleuze handelingen en criminele activiteiten, zoals het vervalsen van dossiers, verkeerde geboortedata en kinderen zijn weesgemaakt";
Wegens de fouten in (andere) dossiers is Wereldkinderen in 2009 gestopt met adopties; alleen lopende aanvragen zijn na extra controles afgehandeld.

Ik vond het destijds wel stoer dat Wereldkinderen iemand die gelieerd was aan ACT, had inghuurd voor het opstellen van het rapport over Ethiopië. Helaas lekte ACT het rapport - tegen de afspraak in - naar de pers en gebruikt het voor haar eigen agenda. Ze genereert publiciteit die gefinancierd is door aspirant-adoptieouders. Dat is een type 'het-doe-heiligt-de-middelen'-mentaliteit waar ze zelf bezwaar tegen maakt.

Het zal wel een tijd duren voordat een adoptieorganisatie weer zijn nek uitsteekt en een adoptiecriticus vraagt om voor haar onderzoek te doen. ACT scoort nu een punt, maar dreigt de wedstrijd daardoor te verliezen.

Bekijk de video in andere formaten.

Spuit elf...

2011-01-07T16:00:00.005+01:00

De gewraakte foto. Bron: Aart Zeeman.

Brandpunt heeft pas ontdekt "veel mis is rondom adopties uit Ethiopië: gesjoemel met geboortebewijzen, vervalsen van afstandsverklaringen en misleiden van biologische ouders." Trots publiceerde verslaggever Aart Zeeman deze foto en verwees ernaar op zijn twitterpagina (de verwijzing is overigens alweer gewist). Op de foto staat Betty, een twaalfjarig meisje dat in Nederland werd geadopteerd, samen met haar ouders in Ethiopië. Het ging helemaal niet goed met haar en ze is beland bij Bureau Jeugdzorg.

De adoptieouders in Nederland vonden de foto via Zeemans tweets en spanden een kort geding aan. Ze vinden dat de uitzending van Brandpunt aanstaande zondag een inbreuk vormt op hun privacy. De rechter heeft vanmorgen uitspraak gedaan: de uitzending mag doorgaan.

Wereldkinderen en de Stichting Afrika kijken met spanning uit naar de uitzending. Ik vermoed dat er geen opzienbarende nieuwe feiten naar boven komen. Afgezien van het treurige verhaal van Betty is het oud nieuws dat dossiers in Ethiopië vaak niet kloppen. Het uitgelekte rapport, dat in opdracht van Wereldkinderen was gemaakt, dateert van midden 2009 en zowel Wereldkinderen als de Stichting Afrika hebben in september 2009 besloten om adopties uit Ethiopië op te schorten op basis van dit rapport.

Het is wel zuur dat misschien wel de enige adoptieorganisatie die zelf onderzoek heeft laten doen naar misstanden in een kwaad daglicht wordt gesteld. De echte problemen (handel, child harvesting) in Ethiopië zijn ontstaan toen tientallen (Amerikaanse) adoptieorganisaties in 2006 en 2007 hun aandacht verlegden van Guatemala naar Ethiopië. Maar zowel Wereldkinderen als Stichting Afrika waren al vele jaren daarvoor al actief in Ethiopië.

Buitenstaanders binnenboord

2011-01-04T22:00:00.004+01:00

Ik ben een groot fan van Antony Hegarty. Hij is componist, zanger en beeldend kunstenaar en brak in 2005 door met het album 'I am a bird now'. Rond die tijd speelde hij met The Johnsons in Carré en ik heb nooit zo'n adembenemend mooi concert meegemaakt. Ik was er samen met een vriendin en ik geloof dat wij één van de weinigen in de zaal waren die niet homo, lesbisch, biseksueel of - net als Antony - transgender (LBTG) zijn. Gisteren liet hij in het programma Wintergasten een clip zien van de singer-songwriter Buffy Sainte-Marie waarin zij hetzelfde lied speelde als hieronder.

Sainte-Marie is een Cree-indiaan en werd in 1941 of 1942 geboren in een Canadees reservaat. Haar ouders overleden kort daarna en ze werd geadopteerd door familieleden die gedeeltelijk Mi'kmaq-indianen waren en in Massachusetts woonden. Ze zet zich nog steeds in voor de cultuur van de native Americans.

Jane Jeong Trenka (en vele anderen met haar) noemen interraciaal geadopteerden ook wel outsiders within: als relatieve buitenstaanders kijken ze naar onze cultuur, terwijl ze er toch ook zelf aan meedoen. Haar boek met die titel wordt van harte aanbevolen door John Raible, een gadopteerde blogger (en homo) die vooral schrijft over racisme, maar ook over LGBT-adoptieouders. Hij maakt een onthutsende vergelijking tussen interraciaal geadopteerde kinderen en LGBT-kinderen.

Ook Antony is een outsider within. Als transgender kijkt hij met bijzondere ogen naar onze patriarchale maatschappij. Door zijn muziek opent hij je ogen voor een wereld waar je zelf blind voor bent. Tenminste, als je je ervoor openstelt.

Black Venus

2011-01-02T10:19:00.000+01:00

Vanaf 6 januari in de bioscoop: Black Venus. De film gaat over de Khoikhoi ('Hottentot') Sarah Baartman die aan het begin van de negentiende eeuw werd tentoongesteld in Europa. Anatomen zagen in haar de 'missing link' tussen apen en mensen en waren vooral geïnteresseerd in haar billen en schaamlippen. Op haar 27ste stierf ze aan longontsteking en een geslachtsziekte. Tot 1974 was haar lichaam te zien in het Musée d'Homme in Parijs.

Volgens een recensie in de VPRO-gids is de film zeer bijzonder en confronteert hij je met je eigen voyeurisme en opvattingen over ras.

Geleverd door Filmtrailer.com

Paradox

2011-01-01T10:59:00.003+01:00

Ik wens alle kinderen toe dat ze in gelukkige omstandigheden kunnen opgroeien bij hun familie, en alle wachtende adoptieouders de perfecte match met het liefste kindje van de wereld, dat niet dat geluk heeft.

Emancipatie

2010-12-28T17:22:00.000+01:00

In Colombia is een grote stap gezet om afstand van kinderen te voorkomen. Op dit moment komen tienerzwangerschappen veel voor: 21% van de vrouwen van 19 jaar krijgt er een kind. Dit is drie maal zo hoog als in de VS en meer dan 20 maal zo hoog als in Nederland. Het parlement in Colombia heeft nu een wet aangenomen die regelt dat anticonceptiemiddelen en sterilisatie worden vergoed.

Nu nog graag de hulp aan ongewenst zwangere vrouwen die hun kind willen houden loskoppelen van adoptiecentra. Misschien heeft Antanas Mockus daar een creatief idee over?

Perspectief

2010-12-27T16:54:00.007+01:00

Michèle Alliot-Marie wacht de kinderen op,
samen met een team hulpverleners.

Vorige week was er een kort radiobericht over de baby-lift van Haïtiaanse kinderen naar Frankrijk. Een jaar na de aardbeving leek het de kersverse Franse minister Michèle Alliot-Marie een goed idee om wat te doen aan haar public relations. Niet gehinderd door enige kennis over adoptie stond de pers de applaudiseren bij de aankomst van de eerste 84 van 318 kinderen. Zo ook NOS-correspondent Frank Renout. Hij interviewt twee adoptiemoeders en rept over een nobele actie. Hij negeert elke hint van de presentatrice dat het voor de kinderen in kwestie erg ingewikkeld moet zijn. Integendeel: hij benadrukt dat de kinderen zorgvuldig worden gecheckt op cholera (anders steken ze nog Franse staatsburgers of argeloze journalisten aan!).

Ik moet bekennen dat (zelfs) ik soms moet zuchten als Hilbrand Westra weer eens fulmineert tegen de dominantie van adoptieouders in het debat, maar hij heeft hier toch weer een punt.

Geen woord over de kritiek van Terre des Hommes en anderen die vraagtekens plaatsen over deze actie van de Franse overheid. Geen woord over de trauma's van de kinderen of over hun familie. Laat staan dat een geadopteerde aan het woord komt.

Geloof

2010-12-25T12:00:00.002+01:00

Hoewel mijn lief en ik katholiek zijn opgevoed, speelt geloof niet zo'n grote rol in ons leven. Voor de meeste Colombianen ligt dat heel anders: katholieke feestdagen worden zeer uitbundig gevierd. We weten dat ook dochters moeder erg gelovig is.

Alleen al daarom vind ik het wel belangrijk dat de kinderen leren wat "geloven" betekent en dat ze af en toe een kerk van binnen zien. Gisteravond voerde het kinderkoor in de dichtstbijzijnde kerk het kerstspel op. Dat leek me een goede gelegenheid. Helaas was dochter ziek, maar zoon wilde wel graag mee.

Hij vond het lang duren. Gelukkig stond er was een kindeke op het reportoire. Dat kent hij, omdat hij het op zijn gitaar heeft leren spelen. Hij zong het met verve mee. Natuurlijk hebben we ook twee kaarsen opgestoken. Voor de Colombiamoeders.

Aansprakelijk

2010-12-22T23:12:00.005+01:00

In het programma Recht in de Regio gaat Mr. Visser op bezoek bij de familie Dragt. Zij hebben hun zoontje Marcel op 5-jarige leeftijd geadopteerd uit Slowakije via de Stichting Kind en Toekomst. Het ventje had zijn hele leven in een kindertehuis doorgebracht en het was bekend dat zijn ouders hadden gedronken tijdens de zwangerschap. Ook was al duidelijk dat hij psychische problemen had.

Eenmaal in Nederland blijkt dat Marcel een dusdanig ernstige geestelijke achterstand heeft dat hij waarschijnlijk niet bij de familie Dragt kan opgroeien. Arm joch.

De adoptieouders vragen Mr. Visser of de Stichting Kind en Toekomst aansprakelijk kan worden gesteld voor de kosten. (Gelukkig willen ze hem niet 'terug' geven.) De stichting stelt in de adoptieovereenkomst duidelijk dat zij alle beschikbare informatie geeft en niet aansprakelijk is voor eventuele verdere risico's. Vreemd genoeg willen de Dragts toch de stichting aansprakelijk stellen, blijkbaar omdat niet alle medische informatie - die wel in hun bezit is - goed was overgedragen (of vertaald). De bevriende letselschadeadvocaat die Mr. Visser regelde voor de Dragts ving bot: K en T is niet aansprakelijk in dit geval.

Als je een kind krijgt voorgesteld met zo'n geschiedenis en opgelet hebt tijdens de VIA-cursus moet je wel tien keer nadenken voordat je ja zegt. En als je dan ja zegt moet je echt niet zeuren over aansprakelijkheid, maar het kind zo goed mogelijk geven wat het nodig heeft. Sommige aspirant-adoptieouders zijn echter zo verblind door hun kinderwens dat ze niet meer goed luisteren naar de informatie die ze krijgen van hun vergunninghouder. Dat maakt hen feitelijk ongeschikt om te adopteren. Maar hoe kom je daar van tevoren achter?

Of bekijk de flash versie.

55.000

2010-12-22T18:30:00.004+01:00

Het CBS meldt dat er inmiddels in totaal 55.000 mensen zijn geadopteerd in Nederland sinds de invoering van de adoptiewet in 1956. Hierbij zijn geen stiefouderadopties meegeteld.

De grafiek laat zien dat binnenlandse adoptie sterk is afgenomen sinds het begin van de jaren zeventig. Dit heeft alles te maken met de veranderende moraal, de introductie van de pil en de invoering van de abortuswetgeving. In die tijd kwam ook de adoptie van kinderen uit ontwikkelingslanden in zwang.

Ook was er een grote toename was in het aantal adopties tussen 1997 en 2005. Die is vooral toe te schrijven aan adopties van meisjes uit China. De afname na 2005 heeft alles te maken met de veranderende binnenlandse situatie in China, Colombia en andere landen. Gezonde kinderen worden daar nu vooral binnenlands geadopteerd.

En hoewel in Nederland 1 op de 10 levendgeborenen een alleenstaande moeder heeft (ca. 18.000 per jaar!), is het aantal binnenlandse adopties de laatste twintig jaar maar een zeer kleine fractie daarvan: ruwweg 50 per jaar.

Oeganda

2010-12-20T15:36:00.009+01:00

Op het adoptieprikbord ontstond in oktober een draadje over wachttijden en mogelijkheden voor adoptie in Oeganda via Kind en Toekomst. Het kabbelt zo'n beetje door, omdat niemand echt informatie heeft, en dan komt er plotseling een berichtje van "Anoniem":

Ik heb van Kind en Toekomst tehoren gekregen dat Oeganda niet wil dat er via Hyves, forums, andere media etc geschreven en gepraat wordt over adoptie over Oeganda. Dit kan zelfs ten koste gaan van adopteren uit Oeganda.

Tezamen met de perceptie dat vooral adoptie uit Afrika duurder is geworden in de afgelopen jaren word ik hiervan toch erg nieuwsgierig en ook een beetje achterdochtig. Wat heeft Oeganda te verbergen? Wie het weet mag het zeggen.

Oeganda kent, net als Malawi, de verplichting dat adoptieouders lange tijd in het land wonen. En net als Malawi, past het deze regel niet zo strikt toe. Het Schuster Institute heeft overigens weinig te melden over Oeganda: alleen een linkje naar een bericht uit 2007 waarin Oegandese rechters waarschuwen voor adoptie als dekmantel voor praktijken van kinderhandelaren.

Vergoeding

2010-12-17T16:58:00.003+01:00

De vaste commissie voor Veiligheid en Justitie van de Tweede Kamer heeft onlangs vergaderd over het advies van de Raad van State over de voorgestelde adoptievergoeding. Volgens dit voorstel krijgen alle adoptieouders €3700 bij aankomst van hun adoptiekind als tegemoetkoming in de kosten die met adoptie zijn gemoeid. Dit bedrag is tot stand gekomen door de totale kosten van de vorige regeling (belastingaftrek) te delen door het aantal verwachte aankomsten (1000: de schatting is al een paar jaar terug gemaakt). De Raad is erg kritisch:

"[De regeling] maakt geen onderscheid naar de draagkracht van de ouders, noch naar de aard van de kosten. Niet aannemelijk is dat alle adoptiefouders in zodanige omstandigheden verkeren dat een tegemoetkoming op haar plaats zou zijn omdat de adoptie anders niet tot de mogelijkheden zou behoren."

De leden van D'66 brengen nog naar voren dat interlandelijke adoptie geen kinderbeschermingsmaatregel is en dat ouders daarom geen aanspraak kunnen maken op een bijdrage door de overheid. De PvdA vraagt of de €900 voor de verplichte voorlichting niet veel te hoog is. Tenzij het de bedoeling is om de medewerkers van de Stichting Adoptievoorzieningen aan het werk te houden, is dit wel (weer) een erg domme suggestie van de PvdA. Immers, mensen gaan pas serieus nadenken of ze adoptie echt wel willen als ze daar kosten voor moeten gaan maken. Dus als de voorlichting gratis zou zijn, neemt het aantal deelnemers fors toe, maar blijft het aantal aanvragers voor een beginseltoestemming ongeveer hetzelfde.

Mij lijkt het billijk als adoptieouders met een laag inkomen in aanmerking komen voor een tegemoetkoming in de kosten. Adoptie is duur en relatief arme mensen houden niet minder van kinderen dan relatief rijke. De vraag is hoe je dit regelt zonder torenhoge uitvoeringskosten.

Haïtikanaal opgeschort

2010-12-14T09:51:00.010+01:00

Bron: Unicef

De Nederlandse Adoptiestichting betreurt dat staatsecretaris Teeven de adopties uit Haïti formeel heeft opgeschort. Op haar webzijde schrijft de stichting:

"In samenspraak met onze Haïtiaanse contactpersonen zijn wij in staat om de procedure omtrent afstand met alle zorgvuldigheid te omringen, bijvoorbeeld door DNA testen te doen of door verweesde kinderen alleen dan in de bemiddeling op te nemen indien de verwezing met harde bewijzen is vastgesteld. De NAS heeft dan ook geen twijfel over de afkomst en herkomst van de kinderen."

Dat vind ik knap: een procedure 'met alle zorgvuldigheid omringen' in een land waar de overheid nauwelijks functioneert. De NAS is denk ik even vergeten dat adoptie een juridische handeling is. Waar je dus rechters en een adequate kinderbeschermingsorganisatie voor nodig hebt. En wat ik nog knapper vind: bewijzen dat een kind wees is. En hoe bewijs je dat het geen tantes, ooms of grootouders heeft die voor het kind kunnen zorgen?

De NAS zet de deur willens en wetens open voor kinderhandelaren onder het mom van een 'menswaardige toekomst voor kinderen'. Wie de kinderen in Haïti een menswaardige toekomst wil geven kan beter helpen om het land op te bouwen.

Gezinsonderzoek

2010-12-08T20:17:00.001+01:00

Door Guur